บทที่ 214 นอบน้อมแด่มหานิกายศักดิ์สิทธิ์ผู้ปกครองใต้หล้าด้วยผู้คน
ณ ด่านจาหลง อิ๋นซานเจินเหรินได้ปลดปล่อยพลังเวททั้งสิ้นในกาย
แม้ตลอดมาผลงานของลวี่หยางจะโดดเด่นเกินหน้าเกินตา จนแทบไม่มีผู้ใดสังเกตถึงพลังของเขา ทว่าก็มิได้หมายความว่า อิ๋นซานเจินเหรินจะอ่อนแอแต่อย่างใด
อย่างน้อย ลวี่หยางไม่มีวันคิดเช่นนั้น
ด้วยก่อนหน้าที่เขาจะเข้าร่วมศึก บุคคลที่จงกวงเจินเหรินฝากฝังและพึ่งพามากที่สุดก็คืออิ๋นซานเจินเหริน และด้วยสายตาอันแหลมคมของจงกวงเจินเหรินแล้ว ย่อมไม่อาจวางใจต่อบุคคลธรรมดา
“โครม!”
เสียงอสนีครืนกระหึ่ม ภูผาสีดำถล่มลงมาอย่างเกรี้ยวกราด ครานี้กลับหดเล็กลงเพียงขนาดอ่างล้างหน้า ทว่าน้ำหนักกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
เมื่อผนึกภูเขาฟาดลงมา จงซินจำต้องเรียกยศขุนนางของตนออกมาต้านทาน หากกระบวนเวทของอิ๋นซานเจินเหรินกลับฉับไวและทรงพลังถึงขีดสุด ใช้ภูเขาหมุนเวียนเปลี่ยนขนาดดั่งใจ บางคราจู่โจมหนักหน่วงดั่งไท่ซานถล่มฟ้า บางคราโจมตีจุดเล็กอันเป็นต้นเหตุ เรียกได้ว่าเหนือคาดคำนวณนัก
อีกด้านหนึ่ง ภายในด่านจาหลงก็มีแสงเรืองรองสองสายพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา
ครั้นแสงเจิดจ้าจางลง บุคคลทั้งสองก็ปรากฏกายออกมา หาใช่ใครอื่น หากคือเจินเหรินห้าธาตุกับกุมารมากสมบัติ*(ชื่อเก่า ต้วนเต๋อถงจื่อ ) ทั้งสองมีสีหน้าระวังระไวสุดขีด
“…เขามาหรือไม่? ซ่อนอยู่ที่ใดหรือเปล่า?”
ในยามนั้น ทั้งสองมิกล้ากระโจนเข้าช่วยเหลือจงซิน กลับเ
