พียงหลบอยู่ในค่ายกลของด่านจาหลง เพ่งพิศทุกซอกมุมอย่างระมัดระวัง
ไม่อาจโทษพวกเขาได้ เพราะตกใจเสียจนฝังใจไปแล้ว
เมื่อคิดถึงเรื่องที่เฒ่าตกมังกรโดนสังหาร ก็ยากจะไว้ใจตาทิพย์ของตน กลัวเหลือเกินว่าจะมีลวี่หยางโผล่พรวดออกมาจากความว่างเปล่า แล้วตัดหัวของตนเสียตรงนั้น
อิ๋นซานเจินเหรินเห็นเข้าก็ส่ายศีรษะพลางหัวเราะ ส่วนจงซินเองก็จนใจยิ่ง รีบส่งเสียงในใจว่า “ท่านทั้งสอง ช่วยข้าเถอะ!”
เมื่อจงซินเอ่ยถึงเพียงนี้ เจินเหรินห้าธาตุกับกุมารมากสมบัติก็จำใจขบฟันชักสมบัติป้องกันตัวออกมาทั้งหมด พุ่งออกไปจากด่านจาหลง แต่แล้วกลับมีแสงเรืองรองอีกสองสายปรากฏขึ้นขวางทางทั้งคู่ไว้กลางเวหา ไม่ใช่ใครอื่น คือสตรีหานเซียงและสตรีองอาจนามว่าอวี้ฉาน ผู้ร่วมรบกับอิ๋นซานเจินเหรินในศึกครั้งนี้
“ดูท่าเขาจะไม่มา!”
แม้ว่าทั้งสองสตรีจะเป็นเจินเหรินขั้นกลางแห่งการวางรากฐาน ถือว่าเป็นคู่มือที่ร้ายกาจ ทว่าเจินเหรินห้าธาตุกับกุมารมากสมบัติกลับเผยแววโล่งใจ
“ปีศาจร้ายผู้นั้นดูท่าไม่ปรากฏกาย!”
สำหรับพวกเขาแล้ว ภาพลวี่หยางตัดหัวเฒ่าตกมังกรด้วยดาบเดียวยังหลอกหลอนไม่จาง แม้แต่ขณะหลับตาฝึกลมปราณก็ยังหลอนย้อนกลับมา
บัดนี้ลวี่หยางไม่อยู่ ทั้งสองก็กลับมาแผลงฤทธิ์ได้อีกครั้ง
ไม่นานนัก เจินเหรินทั้งหก ขั้นกลางแห่งการวางรากฐานก็เข้าต่อสู้กลางเวหาบนด่านจาหลง ผลัดกันรุกรับโดยยังไม่มีฝ่ายใดเหนือกว่า
นอกจากนี้ เจินเหรินขั้นต้นทั้งสองฝ่ายก็ทยอ
