คนข้างๆ สังเกตเห็นปัญหาแน่นอน
ทว่าหลิงหลานทำหน้าเย็นชามานานแล้ว ต่อให้เห็นหลี่หลานเฟิงก็ไม่ได้สูญเสียการควบคุม
“….ลูกพี่!” หลี่หลานเฟิงกลืนคำว่าหลานในลำคอ พูดแค่คำว่าลูกพี่สองคำเท่านั้น ดูเหมือนกับทักทายลูกพี่ที่เป็นหัวหน้าตนก็ไม่ปาน
“หมายเลขเก้า ตามมาสิ” สายตาเย็นเยียบของหลานแฝงคำเตือนไว้อย่างลับๆ ถึงแม้คนอื่นๆ มองไม่เห็นสีหน้าของหลี่หลานเฟิง แต่บางทีอาจเป็นเพราะเธอคุ้นเคยกับชีตาห์มากเกินไป ดังนั้นหลิงหลานยังสัมผัสได้ว่าหลี่หลานเฟิงสูญเสียการควบคุม
แววตานี้ทำให้หัวใจที่เดิมทีตกตะลึงกระสับกระส่ายของหลี่หลานเฟิงสงบลงทันที เขาก้มหน้าตบหน้าผากของตัวเองเบาๆ ลอบโกรธเคืองความหวั่นไหวของตัวเอง ต่างฝ่ายต่างไม่รู้เบื้องลึกของกันและกัน แต่หลิงหลานยังคงสงบนิ่งมาก ทางด้านจิตใจ เขายังสู้กระต่ายที่อ่อนกว่าเขาสามปีไม่ได้เลย นี่ทำให้เขาอับอายอยู่บ้าง
เวลานี้หลี่หลานเฟิงไม่ได้แปลกใจแล้วว่าทำไมหลิงหลานที่อายุแค่สิบขวบสามารถเข้าไปในโลกหุ่นรบได้ หลิงหลานที่สามารถปลอมแปลงตัวตนได้เหมือนกับเขาคือผีซวีเหมือนกับเขาอย่างไม่ต้องสงสัย และสิ่งที่เรียกว่าการปิดผนึกและขอบเขตจำกัดใดๆ ในโลกเสมือนนั้นไม่มีผลกับผีซวีเลย พวกมันไม่สามารถขวางกั้นการเข้าออกของพวกเขาได้ ดังนั้นหลิงหลานถึงสามารถเข้าสู่โลกหุ่นรบได้ตอนสิบขวบ นี่สมเหตุสมผลทั้งหมด
อย่างไรก็ตาม หลี่หลานเฟิงถอนหายใจอีกครั้ง ความสามารถผีซวีของหลิงหลานที่อายุสิบข
