ปซูลรักษาแล้ว ก็หลบหลีกพวกเขาตามจิตใต้สำนึก ไม่มีใครยินดีไปตรวจสอบสถานะของพวกเขา เพราะพวกเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะสอบถามผลการค้นหาช่วยเหลือ…พวกฉีหลงจึงหลบการถูกเปิดโปงได้อีกครั้งเช่นนี้เอง
จำเป็นต้องพูดว่า พวกฉีหลงโชคดีมาก ทหารที่รอดชีวิตบนยานรบต่างกำลังโศกเศร้าที่เพื่อนร่วมรบเสียชีวิตไปเกือบครึ่ง ดังนั้นจึงปฏิบัติต่อผู้รอดชีวิตดีเป็นพิเศษ ทิ้งขั้นตอนการยืนยันที่จำเป็นบางอย่างไป ส่วนผู้บัญชาการได้รับรายงานว่าตรงส่วนหางยังมีผู้ควบคุมหุ่นรบรอดชีวิตอยู่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่บอกให้เจ้าหน้าที่ดูแลให้มากๆ เท่านั้น เพราะว่าเวลานั้นผู้บัญชาการกำลังกังวลใจว่า เขาควรจะพายานหลักบัญชาการที่เต็มไปด้วยความเสียหายจนไม่รู้ว่ายังประคับประคองต่อไปได้อีกนานเท่าไหร่ลำนี้แล่นไปยังฐานที่มั่นซวิ่นหลงอย่างไร…
“อีกฝ่ายเป็นยานช่วยเหลือที่มาจากฐานที่มั่นซวิ่นหลงจริงๆ พวกเราน่าจะเข้าไปในฐานที่มั่นซวิ่นหลงได้อย่างราบรื่น…แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกลูกพี่กับเนี่ยนเทียนโหยวเหรินเป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยดีหรือเปล่า…” เซี่ยอี๋เอ่ยเสียงแผ่วเบา ยากจะปกปิดความวิตกกังวลบนดวงหน้าได้ ไม่รู้ว่าลูกพี่หลานจะเอาชีวิตรอดได้อย่างราบรื่นในคลื่นพายุสนามแม่เหล็กหรือเปล่า
“วางใจเถอะ ลูกพี่คือใครกัน ในเมื่อพวกเรารอดมาได้กันหมด ลูกพี่จะต้องเอาชีวิตรอดมาได้แน่นอน” ลั่วล่างตอบอย่างเด็ดขาดเบาๆ ด้วยแววตาแน่วแน่ ลั่วล่างเป็นหนึ่งคนที่สนับสนุนหลิงหลานมา
