นี้ยังคงเป็นนักเรียนปีสองอยู่ กำลังมองไปยังมุมหนึ่งด้วยสีหน้าใจลอย
เซี่ยอี๋มองตามไป แต่ก็พบว่านอกจากแมงมุมที่กำลังชักใยอยู่ตรงนั้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก…เขามองจีอู๋ปู้ซิว หรือฉางซินหยวนด้วยความสงสัย หรือว่าเขาคิดอะไรออกแล้ว?
ฉางซินหยวนคล้ายกับสัมผัสได้ถึงสายตาเร่าร้อนของเซี่ยอี๋จึงได้สติกลับมาอย่างช้าๆ เขายิ้มด้วยความขัดเขิน เอ่ยถามว่า “เซี่ยอี๋ นายมีอะไรเหรอ?”
“นายเหม่อมองอยู่จุดเดียว หรือว่าคิดอะไรออกแล้ว?” เซี่ยอี๋เอ่ยถามอย่างใคร่รู้
ฉางซินหยวนลูบศีรษะอย่างเก้อเขิน “ฉันแค่นึกไม่ถึงว่า หลิงเทียนอีเซี่ยนคือลูกพี่หลานที่เอาชนะกลุ่มหุ่นรบเหลยถิงคนนั้น ฉันยิ่งนึกไม่ถึงเลยว่า ฉันจะได้เข้าร่วมหน่วยรบของพวกนาย…นี่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนฝันเฟื่องมากๆ เลย…”
เซี่ยอี้ไร้คำพูดไปทันที ตอนที่พวกเขาออกจากหุ่นรบ ฉางซินหยวนทำหน้านิ่ง เขายังนึกว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักพวกเขา พวกเขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจเหมือนกัน ไม่คาดคิดเลยว่าฉางซินหยวนจะรู้ประวัติความเป็นมาของพวกเขาทั้งหมด เพียงแต่พอถึงตอนนี้ เขาค่อยเผยร่องรอยออกมาเล็กน้อย ท้ายที่สุดเขาเสแสร้งเก่งมากเกินไป หรือว่าปฏิกิริยาตอบสนองของเขาชักช้าผิดปกติเลยเพิ่งตระหนักได้ตอนนี้?
คำพูดของฉางซินหยวนทำให้คนอื่นๆ ยากจะเชื่อเหมือนกัน นี่ผ่านไปหนึ่งคืนแล้วนะ สหาย ตอนนี้นายค่อยทอดถอนใจ ไม่ช้าเกินไปหน่อยเหรอ?
สายตาแหลมคมของทั้งหกคนทำให้จีอู๋ปู้ซิวอึดอัดเล็กน้อย เขา
