ยดเลือดเป็นจุดๆ แล้ว การควบคุมข้ามระดับไม่ใช่ว่าไม่มีค่าตอบแทน หลิงหลานไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เหมือนนิ้วมือจะฉีกขาดเลย ในใจเธอมีเพียงเป้าหมายเดียวเท่านั้น นั่นก็คือทุกคนในทีมพวกเขาไม่อาจตายอยู่ในคลื่นพายุสนามแม่เหล็กนี้ได้
เสียง ‘ตูม’ ดังสนั่น โล่ราชาชงม่ายชนเข้ากับคลื่นสีม่วงอย่างรุนแรง หลังจากที่หลิงหลานถูกกระแทกก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งโดยที่คุมไว้ไม่อยู่ โล่ราชาชงม่ายที่เดิมทีสว่างโรจน์ดำมืดลงทันที
หลิงหลานกัดริมฝีปากตัวเอง ใช้ความเจ็บปวดประคองไม่ให้เธอหมดสติลงไป เธอรู้ว่าการฝืนประคองโล่ราชาชงม่ายเพิ่มขึ้นหนึ่งวินาที ก็จะรับประกันชีวิตของพวกเพื่อนๆ เพิ่มขึ้นได้หนึ่งส่วน
ในตอนที่หลิงหลานปล่อยโล่ราชาชงม่ายออกมา หลี่หลานเฟิงก็ได้ยินคำสั่งจากหลิงหลานก่อนจะกอดหุ่นรบของหลิงหลานไว้แน่นๆ เมื่อโล่ราชาชงม่ายกระแทกเข้ากับคลื่นพายุสนามแม่เหล็กอย่างรุนแรง หุ่นรบของพวกเขาสองตัวถูกพลังอันโหดเหี้ยมของคลื่นพายุสนามแม่เหล็กอัดไปทางส่วนหางของยานรบทันที
เวลานี้หลี่หลานเฟิงใจเย็นสุดขีด เขาเพียงแต่กอดกระต่ายของเขาไว้อย่างแน่วแน่ ต่อให้เขาต้องตายอยู่ท่ามกลางคลื่นพายุสนามแม่เหล็กนี้ด้วยกันกับกระต่าย เขาก็ไม่มีทางปล่อยมือกระต่ายของเขาอย่างเด็ดขาด ใช่แล้ว เขาเคยปล่อยให้มิตรภาพของเขากับกระต่ายหลุดมือมาก่อน ดังนั้นคราวนี้เขาไม่มีทางปล่อยมืออีกครั้งแน่นอน….
‘ปังๆๆ…’ หุ่นรบกระแทกกับส่วนหางของยานรบโดยพลัน
