“ลูกพี่ เอายังไงดี? รอให้จบลงหรือว่าอ้อมผ่านไปดี?” ลั่วล่างกำลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอยู่ไกลๆ ในขณะเดียวกันก็ติดต่อผ่านทางช่องสื่อสารของทีม
หลิงหลานไม่ได้ตัดสินใจทันที หากแต่เอ่ยถามฉีหลงว่า “เก๋อโต้ว นายคิดว่าไง?”
ฉีหลงที่เป็นพวกบ้าการต่อสู้อึดอัดกับวันเวลาที่เงียบสงบหลายวันนี้มานานแล้ว เมื่อได้ยินลูกพี่ถามก็รีบตอบกลับว่า “พวกเราเข้าไปตรงๆ ถ้าเกิดมีใครกล้าปล้นพวกเราอย่างไม่ลืมหูลืมตาก็กำจัดพวกเขาเลย” คำพูดนี้ฟังดูเป็นอันธพาล แต่ก็เป็นความคิดที่แท้จริงของฉีหลง
“ฉันคิดว่าจำเป็นต้องขัดเกลาดาบของพวกเราก่อนล่วงหน้า” ในฐานะที่หานจี้จวินเป็นเพื่อนสนิท เขาย่อมอยากช่วยสนับสนุนความคิดของฉีหลง กอปรกับเขาเองก็คิดว่าทำการต่อสู้สักครั้งสามารถทำให้ทีมของพวกเขาคุ้นเคยซึ่งกันและกัน ถึงอย่างไรก็มีคนเพิ่มขึ้นมาสามคน จำเป็นต้องมีการปรับตัวเพื่อทำงานเข้าขากันกับความสามารถของอีกฝ่าย หานจี้จวินชอบควบคุมเรื่องทุกอย่างไว้ในมือมากๆ
จีอู๋ปู้ซิวไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ความคิดของหลี่หลานเฟิงเหมือนกับหานจี้จวิน ดังนั้นเลยเอ่ยสนับสนุนว่า “ซ่วนผานพูดไว้ไม่ผิด ถึงยังไงพวกเราก็ตั้งทีมร่วมมือกันเป็นครั้งแรก ต้องการโอกาสในการต่อสู้จริงสักครั้งอย่างแท้จริง ถ้าเกิดมีปัญหาอะไร ยังปรับแก้ให้เรียบร้อยได้ก่อนที่จะเข้าลึกลงไปในภารกิจ นี่เป็นประโยชน์ต่ออนาคตของทีมพวกเราอย่างยิ่งยวด”
หลินจงชิงไม่ได้ตอบว่าเห็
