ารเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ก่อตั้งหน่วยรบได้ ดังนั้น จำนวนผู้ควบคุมหุ่นรบอิสระในโลกหุ่นรบจึงมหาศาลอย่างยิ่งยวด
มุมหนึ่งของสนาม มีหุ่นรบมาตรฐานระดับสูงนั่งเรียงแถวอยู่บนพื้น พวกมันนั่งท่าเท้าคางเหมือนกัน ท่วงท่าของหุ่นรบทั้งห้าดูมีเอกลักษณ์อยู่บ้าง นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นหน่วยหุ่นรบกลุ่มเดียวกันทำให้หุ่นรบตัวอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ชำเลืองมองด้วยความอิจฉาไม่หยุด ถึงขนาดที่มีหุ่นรบจำนวนไม่น้อยเดินมาตรงหน้าพวกเขาคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ได้ตั้งใจ หวังว่าจะดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้
เนื่องจากขอเพียงมีหุ่นรบสามตัวก็สามารถตั้งหน่วยหุ่นรบขึ้นมาได้แล้ว หุ่นรบหกตัวสามารถตั้งหน่วยรบขนาดเล็กได้ บรรดาหุ่นรบอิสระต่างคาดเดาว่าพวกเขากำลังหาสมาชิกคนสุดท้ายอยู่หรือเปล่า หลังจากนั้นค่อยไปทำภารกิจก่อตั้งหน่วยรบ ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ ขอเพียงมีความเป็นไปได้ข้อนี้ หุ่นรบอิสระต่างหวังว่าผู้โชคดีคนสุดท้ายนั้นก็คือตัวเขาเอง
และเวลานี้ ในช่องแชทของหุ่นรบห้าตัวนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษ
“อ้าๆๆ ทำไมลูกพี่ยังไม่มาอีกล่ะ?” เสียงของหลิงเทียนเก๋อโต้ว หรือก็คือเสียงแปดหลอดของฉีหลงกดทับเสียงแผ่วเบาของคนอื่นๆ
“ลูกพี่บอกว่าบ่ายโมง ตอนนี้เพิ่งจะเที่ยง 47 นาที ยังเหลืออีก 13 นาที นายจะรีบทำไม?” ในฐานะที่หานจี้จวินหรือที่ชื่อว่าหลิงเทียนซ่วนผานในโลกหุ่นรบเป็นเพื่อนตาย เขาเอ่ยติเตียนทันทีโดยไม่ไว้หน้าเลยสักนิดเดียว เมื่อไหร่หมอนี่จะใจเย็นได้สักน
