ิดเหมือนลูกพี่กันนะ? รู้จักแต่ใช้ใบหน้าซื่อสัตย์จริงใจไปหลอกลวงผู้คนอยู่นั่นแหละ
“ฉันไม่ได้ตื่นเต้นนะ ก็เรากำลังจะตั้งหน่วยรบกันแล้วนี่นา ฉันก็เฝ้ารอมากๆ แถมยังมีคนใหม่อีกหลายคนด้วย” ฉีหลงกล่าวถึงตรงนี้ ทันใดนั้นเขาก็ลอบยิ้มขึ้นมา
นี่ทำให้ดวงหน้าของคนอื่นๆ อดบิดเบี้ยวไม่ได้ โดยเฉพาะลั่วล่าง ใบหน้าดำทะมึนของหลี่ซื่ออวี๋ผุดขึ้นมา เขาอดยืนไว้อาลัยให้หลี่ซื่ออวี๋อีกครั้งไม่ได้ ใครใช้ให้เขาโดนลูกพี่ของตนถูกใจเข้าล่ะ…นี่ก็คือชะตาของเขาแล้ว!
สมองของลั่วล่างอดหวนนึกถึงฉากที่เกิดขึ้นในศูนย์วิจัยแพทย์ทหารไม่ได้…
……
หลิงหลานปล่อยไอเย็นออกมาทั่วร่าง แบกฉีหลงที่กำยำล่ำสันทว่าตอนนี้กลับคุดคู้ด้วยความเจ็บปวดขึ้นมา พาพวกลั่วล่างมาที่ศูนย์วิจัยแพทย์ทหารด้วยท่าทีดุดัน
ความจริงแล้วพวกลั่วล่างไม่รู้ว่าทำไมฉีหลงถึงอาการกำเริบกะทันหัน แต่ลูกพี่หลานบอกว่าถึงเวลาไปหาหลี่ซื่ออวี๋แล้ว ระหว่างทางพวกเขาก็รู้เป้าหมายการเดินทางของลูกพี่หลานในครั้งนี้แล้ว ซึ่งก็คืออยากทำลายธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาอย่างช้านานของโรงเรียนทหาร นั่นก็คือนักเรียนของภาควิชาวิจัยแพทย์ทหารไม่สามารถเข้าร่วมกลุ่มอำนาจหน่วยรบ ได้แต่รักษาสถานะเป็นกลางไว้
ใช่แล้ว ลูกพี่หลานที่กำลังตั้งหน่วยรบล่วงหน้าในโลกหุ่นรบอยากรับหลี่ซื่ออวี๋ นักเรียนดีเด่นของภาควิชาวิจัยแพทย์ทหารเข้ามาอยู่ในหน่วย เป้าหมายของหลิงหลานที่ดูเหมือนไม่อาจเป็นจริงได้ทำให้หานจี้จ
