ระตูกระทำการทำลายล้างด้วยใบหน้าเย็นชา กัดฟันกรอดเอ่ยออกมาทันทีว่า “หลิงหลาน นายเป็นบ้าอะไร? เห็นว่าที่นี่เป็นอะไรกันแน่?”
“เป็นบ้า? นายควรดีใจที่ฉันไม่ได้บ้า แค่โกรธนิดหน่อยเท่านั้น…ไม่อย่างนั้น ฉันคงรับประกันไม่ได้ว่าฉันจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมา หลี่ซื่ออวี๋ ฉันเชื่อใจนาย แต่นายทำกับความไว้ใจของฉันได้ยังไง? หนึ่งครั้งก็แล้วสองครั้งก็แล้ว พี่น้องของฉันเกิดปัญหาเพราะการรักษาของนาย นายควรอธิบายให้ฉันฟังไหม? ฮึ?” หลิงหลานเอ่ยอย่างเย็นชา แววตาเย็นเยียบรวมถึงพวกคำพูดที่เธอกล่าวออกมาทำให้โทสะในใจหลี่ซื่ออวี๋หายไปฉับพลัน
“นายคิดจะบอกอะไร? ครั้งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?” หัวคิ้วของหลี่ซื่ออวี๋ขมวดเข้าหากัน กล่าวด้วยความจนใจ ตอนนี้เขานึกเสียใจอยู่บ้างแล้วที่ตอนนั้นใจอ่อนรับปากช่วยรักษาพี่น้องของหลิงหลาน เวลานี้หมอนี่เหมือนกับจับจ้องเขาไว้ ขอเพียงพี่น้องของหลิงหลานเกิดเรื่องก็ชอบมาหาเรื่องเขา ถึงแม้ท่าทีของหลิงหลานจะไม่สุภาพมากๆ แต่หลี่ซื่ออวี๋ยังไม่ได้สูญเสียความเยือกเย็นไป เขายังซักถามสาเหตุกับหลิงหลานอย่างใจเย็น
ดวงตาเย็นเยียบทั้งสองข้างของหลิงหลานมีร่องรอยความชื่นชมพาดผ่าน ในฐานะที่เขาเป็นแพทย์ทหาร เขาจำเป็นต้องรักษาความเยือกเย็นไว้อย่างยิ่งยวด ต่อให้เผชิญหน้ากับคำถามของเพื่อนร่วมทีม ก็ต้องอธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวออกมาอย่างใจเย็น แบบนี้ถึงจะสามารถได้รับความเชื่อมั่นของเพื่อนร่วมทีม ห
