งที่คิดเอาไว้จริงๆ ในตอนที่หุ่นรบระดับกลางกำลังจะชนเข้ากับกำแพง หลิงหลานที่เตรียมพร้อมอยู่นานแล้วก็บังคับต้นขาที่แข็งแกร่งทรงพลังสองข้างของหุ่นรบถีบไปที่กำแพงอย่างรุนแรง ก่อนจะได้ยินเสียง ‘ปัง’ ดังลั่น และทั่วทั้งห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที เกือบจะทำให้หุ่นรบของจ้าวจวิ้นและหลี่หลานเฟิงที่ชมการประลองหกคะเมนตีลังกา
หุ่นรบระดับกลางยืมแรงสะท้อนอันมหาศาลหลังจากลูกถีบนี้พาหุ่นรบพุ่งเข้าไปหาหุ่นรบระดับราชันที่ยืนอยู่กลางเวทีราวกับสายฟ้าฟาด…
จ้าวจวิ้นกับหลี่หลานเฟิงตอบสนองรวดเร็วสุดขีด รีบบังคับหุ่นรบให้ยืนอย่างมั่นคง เมื่อพวกเขาทำทุกอย่างนี้เสร็จแล้ว พอมองไปบนเวทีประลองอีกครั้งกลับเห็นหุ่นรบระดับกลางกำลังพุ่งตัวไปมาอยู่ในห้องส่วนตัวราวกับสายฟ้าก็ไม่ปาน
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!… เสียงชนกันอย่างรุนแรงของหุ่นรบดังก้องไปทั่วทั้งห้องประลองส่วนตัวราวกับพายุฝนโหมกระหน่ำ จากนั้นก็หุ่นรบทั้งสอง หนึ่งรวดเร็วดังสายฟ้า แทบจะมองไม่เห็นการเคลื่อนที่โคจรของเขา และอีกตัวก็ยื่นตระหง่านอยู่กลางเวทีประลอง มั่นคงดุจเขาไท่ซาน รับมือกับท่าโดยที่ไม่ขยับเขยื้อนราวกับขุนเขา
“นี่เป็นวิชากระโดดถีบ วิชากระโดดถีบนับครั้งไม่ถ้วน…” จ้าวจวิ้นจับตามองหลายสิบวินาทีแล้วก็รู้สึกว่าดวงตาแสบอยู่บ้าง ถึงขนาดที่ยังมีร่องรอยความเจ็บปวดเสียดแทง เขาอดยื่นมือขยี้ตาตัวเองไม่ได้ ที่แท้ความเร็วของหุ่นรบระดับกลางในตอนนี้เหนือกว่าก
