ารมองเห็นความเคลื่อนไหวของจ้าวจวิ้นไปแล้ว เขาที่เพียงจ้องหน้าจออยู่ตลอดเวลาก็รู้สึกรับไม่ไหวอยู่บ้างเหมือนกัน
“อื้อ มันคือวิชากระโดดถีบ…” แต่นี่ไม่ใช่วิชากระโดดถีบทั่วไป ไม่อย่างนั้นหุ่นรบระดับราชันตัวนั้นคงไม่แอบเปลี่ยนท่ายืนเหมือนกัน เมื่อเผชิญหน้ากับความเลินเล่อของจ้าวจวิ้น หลี่หลานเฟิงผู้แสนรอบคอบยังคงสังเกตเห็น หุ่นรบระดับราชันที่เดิมทียืนให้ขาเป็นเส้นตรง บัดนี้ขาทั้งสองข้างของหุ่นรบแยกออกจากกันแล้ว และเข่าก็งอลงเล็กน้อย นี่คือท่าเฉพาะของหุ่นรบที่ทำให้ร่วงกายช่วงล่างมั่นคง เห็นได้ว่าวิชากระโดดถีบของหุ่นรบระดับกลางมอบแรงโจมตีอันมหาศาลให้ผู้ควบคุมระดับราชัน ทำให้อีกฝ่ายจำเป็นต้องใช้ท่าที่มั่นคงที่สุดนี้มาทำการป้องกัน
และคนที่สามารถใช้วิชากระโดดถีบที่แรงพลังแบบนี้ได้อย่างเชี่ยวชาญในความทรงจำของหลี่หลานเฟิง มีเพียงหุ่นรบกระต่ายที่ทำได้เท่านั้น หรือว่ากระต่ายที่เขาตามหาเมื่อเจ็ดปีก่อนก็คือนักรบหุ่นรบชั้นกลางที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้? แต่ดูจากความแข็งแกร่งของหุ่นรบกระต่าย เขาไม่อาจหยุดอยู่ในหุ่นรบระดับกลางได้นะ… คำถามที่อยู่ในใจหลี่หลานเฟิงเหมือนจะได้รับคำตอบแล้ว แต่มันก็นำไปสู่คำถามที่มากขึ้นเพราะเหตุนี้…
ในขณะที่จ้าวจวิ้นกำลังขยี้ตาตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ส่วนหลี่หลานเฟิงกำลังสงสัยอย่างหนักหน่วง หุ่นรบระดับกลางที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงมาตลอด จู่ๆ ก็ปะทะเข้ากับหุ่นรบระดับราชันอย่างดุเด
