งเท่านั้น….หลิงหลานค่อยตระหนักได้ว่าความหวังของเธอเล็กนิดเดียว ตั้งแต่แรกเริ่มเธอก็ถูกไอพลังทรงอำนาจของคุณพ่อกดดันจนหายใจไม่ทันอยู่บ้าง
“ผมแต่อยากให้คุณพ่อเห็นมทักษาะที่ผมเชี่ยวชาญในตอนนี้ แน่นอนว่าถ้าหากเป็นไปได้ ก็อยากโจมตีโดนคุณพ่อสักครั้งมากๆ เลย” หลิงหลานบอกความคิดของเธอออกมาอย่างสัตย์จริง
“ลูกคิดว่าลูกสามารถทำได้เหรอ?” หลิงเซียวแค่นเสียงเย็นทีหนึ่ง ใช้ปลายเท้าแตะพื้นที่ตัวเองยืนอยู่ หลิงหลานมองเข้าไปตามจิตใต้สำนึก แค่เห็นแวบแรกก็ทำให้สายตาของหลิงหลานแข็งทื่อ ใบหน้าที่เดิมทียังดูสงบนิ่งเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบทันที
“เห็นชัดแล้วใช่ไหม?” หลิงเซียวถามอย่างเย็นชา
“อื้อ ผมอวดดีบ้าระห่ำไปแล้ว” หลิงหลานตอบอย่างขมขื่น เพราะเธอเห็นแล้วว่า เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่เธอทุ่มเทอย่างสุดกำลังและความคิด คุณพ่อหลิงเซียวของเธอไม่ได้เห็นมันอยู่ในสายตาเลย เพราะว่าจากตั้งแต่แรกเริ่มมาสองเท้าของหลิงเซียวไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย หรือก็คือตอนแรกเขายืนอยู่ตรงนั้น ตอนนี้เขาก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ขนาดเท้าก็ไม่ได้ยกขึ้นมาเลย
“อยากเอาชนะไม่ใช่ปัญหา ปัญหาอยู่ที่ลูก หลังจากที่ใช้ทักษะระดับสูงพวกนั้นครั้งแรกแล้วไม่ได้ผล ทำไมถึงยังดึงดันใช้ต่ออีกล่ะ? รู้อยู่แก่ใจว่าทักษะพวกนี้ใช้พลังมหาศาล ไม่เพียงเป็นภาระต่อลูกอย่างมาก มันก็เป็นภาระต่อหุ่นรบอย่างมากเช่นกัน…สุดท้าย ไม่ต้องให้คนอื่นเอาชนะลูกหรอก ลูกโจมตีใส่ตัวเองจนแ
