้นรอบตัวเขาทีละคนๆ จากพรสวรรค์ด้านการควบคุมหุ่นรบที่ธรรมดาอย่างเช่นเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้จริงๆ เหรอ?
“เฮ้ พรสวรรค์สำคัญมากก็จริง แต่พื้นฐานกับความพยายามสำคัญกว่าพรสวรรค์นะ ถ้าเกิดนายฝึกฝนการควบคุมพื้นฐานทุกระดับจนเชี่ยวชาญสุดขีดแล้วละก็ ฉันเชื่อว่านายไม่มีทางด้อยกว่าอัจฉริยะพวกนั้นเลย…” คำพูดที่หุ่นรบกระต่ายทิ้งไว้ให้เขาเมื่อตอนนั้นผุดขึ้นมาในใจหลี่หลานเฟิงอีกครั้ง เขาสั่นสะท้านโดยพลัน ‘ใช่แล้ว บางทีพรสวรรค์ของเขาอาจจะไม่พอ แต่เขาพยายามฝึกฝนมาตลอด เขาฝึกฝนการควบคุมพื้นฐานทุกระดับเหมือนกับเป็นสัญชาตญาณของตัวเอง ถึงแม้ว่ายิ่งขึ้นสูงก็ยิ่งฝึกฝนยากขึ้น แต่เขาไม่เคยลืมคำพูดที่กระต่ายของเขาบอกเตือนเมื่อตอนนั้น นี่เป็นเสาหลักทางจิตใจของเขามาโดยตลอด!’
“วางใจเถอะ ฉันไม่มีทางแพ้อัจฉริยะพวกนั้นแน่นอน ฉันจะพยายามมากกว่าพวกเขา เมื่อพวกเราเจอหน้ากันอีกครั้ง ฉันหวังว่าฉันจะไม่แหงนหน้ามองนายอีก” หลี่หลานเฟิงลอบกำหมัดของตัวเองแน่นๆ ความมั่นใจที่เดิมที่โดนนักรบหุ่นรบระดับกลางโจมตีจนท้อแท้อยู่บ้างได้ฟื้นกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
เขาพ่ายแพ้ให้กับกระต่ายของเขาได้ แต่ไม่อาจแพ้ให้กับคนอื่น ต่อให้พรสวรรค์ด้านการควบคุมของนักรบหุ่นรบระดับกลางโจมตีตรงหน้านี้จะเป็นปีศาจอัจฉริยะอีกสักแค่ไหน ก็ทำลายความมั่นใจของเขาไม่ได้ เขาไม่มีทางแพ้อีกฝ่ายแน่นอน
เสียงต่อสู้กันบนเวทีประลองดังปังๆๆ ไม่หยุด ถึงขนาดที่เกิ
