ยเป็นใคร มาจากดาวดวงไหนเหมือนกัน ถ้าหากพวกเขาเก็บเกี่ยวอะไรบางอย่างได้เพราะเหตุนี้จริงๆ ละก็ มันก็การทำดีจริงๆ
หลิงหลานนึกถึงครั้งแรกที่เธอเข้ามาในโลกหุ่นรบ เจอหุ่นรบเสือชีตาห์ตัวนั้น พวกเขาไม่รู้จักกัน แต่กลับรู้ใจกันอย่างน่าอัศจรรย์ ถ้าหากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยู่เป็นเพื่อนเธอ ให้กำลังใจดูแลซึ่งกันและกันตลอดช่วงเวลานั้น บางทีเธออาจจะอดทนผ่านการฝึกฝนพื้นฐานที่จืดชืดนั่นไม่ได้
หลิงหลานทะนุถนอมวาสนาที่สวรรค์ประทานให้เช่นนี้ ดังนั้นเธอก็ไม่คิดขัดขวางโอกาสของอีกฝ่าย ในเมื่อคุณพ่อไม่มีความเห็น หลิงหลานก็ปล่อยให้พวกเขาชมการต่อสู้ แน่นอนว่าเงื่อนไขที่จำเป็นคือพวกเขาต้องรู้จักบันยะบันยัง อย่าส่งผลกระทบต่อพวกเธอ
……
หุ่นรบสองตัวที่เดิมทียืนสบายๆ อยู่บนเวทีประลองเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง หุ่นรบระดับกลางตัวนั้นพลันยื่นมือ ไปคว้า อาวุธยาวเล่มหนึ่งด้านหลังตนมาถือไว้ในมือ ทำท่าโจมตี ทว่าหุ่นรบระดับราชันยังคงนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
จ้าวจวิ้นเห็นถึงตรงนี้ก็อดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า “หลานเฟิง การประลองรอบนี้น่าจะจบในกระบวนท่าเดียว ความสามารถของทั้งสองคนแตกต่างกันมากเกินไป ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับกลางไม่มีทางรับการโจมตีของหุ่นรบระดับราชันได้แน่นอน”
“ไม่มีทางเป็นแบบนั้น” หลี่หลานเฟิงตอบอย่างเฉียบขาด
“ฮะ? ทำไมล่ะ?” จ้าวจวิ้นตะลึงงัน
“นายคิดดูสิ ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันคนไหนมีเวลาว่างมา PK กับนักรบหุ่นรบชั้นกลางด้วย? ฉั
