ังยิ้มอยู่ ทว่าสองตากลับว่างเปล่า มีเพียงความเย็นชาอย่างไร้ที่สิ้นสุดเท่านั้น
“ฉันยังมีข้อสงสัยอีกอย่าง ในเมื่ออยากเป็นพันธมิตรกับกลุ่มอื่นๆ ต่อกรกับราชันสายฟ้า ทำไมนายอยากให้อู๋จี๋ไปท้าประลองกับเทียนจีด้วยล่ะ เห็นชัดๆ ว่ามันไม่สมควร” จ้าวจวิ้นเอ่ยถามข้อสงสัยอย่างรวดเร็ว เขาไม่ใช่คนที่สมองทึบอย่างที่พวกหานอวี้คิดกัน เรื่องที่ควรเข้าใจ เขาเข้าใจมากกว่าพวกหานอวี้เสียอีก
“เทียบกับราชันสายฟ้าแล้ว นายเกลียดเทียนจีมากกว่า” จ้าวจวิ้นที่เข้าใจหลี่หลานเฟิงมากเกินไปเอ่ยอย่างเฉียบขาดว่า “ดังนั้นต่อให้เวลาไม่เหมาะสม นายก็ยังยุยงให้พวกหานอวี้ลงมือกับเทียนจี นี่เป็นเพราะอะไร?”
“หรือว่านายไม่เคยได้ยินโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน” หลี่หลานเฟิงได้ยินจ้าวจวิ้นถามคำถามนี้ รอยยิ้มของเขาก็หายไปในที่สุด
“เรื่องซือหมิงอี้ถูกฆ่าเหรอ?” จ้าวจวิ้นนึกเรื่องนี้ได้ทันที
“ในเมื่อเทียนจีมีรองหัวหน้าที่ต่ำช้าไร้ยางอายขนาดนี้ก็เป็นเวลาที่พวกเขาควรชดใช้แล้ว” หลี่หลานเฟิงกล่าวอย่างเย็นชา เวลานี้บนตัวเขาไม่มีกลิ่นอายอบอุ่นเลยสักนิดอีกต่อไปแล้ว เห็นได้ว่าเขาเกลียดชังเรื่องแบบนี้เข้ากระดูกดำ…
—————————–
