กเขาต่างได้รับบาดเจ็บในสมรภูมิเดียวกัน ลั่วล่างมีสิทธิ์อะไรถึงหลุดพ้นได้เร็วขนาดนั้น ส่วนพวกเขากลับต้องอยู่ที่นี่ทนรับความทรมานต่อไป? ในใจพวกเขาย่อมรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม ดังนั้นพอรู้ว่าลั่วล่างกลับมาอีกครั้ง พวกเขาค่อยรู้สึกว่าความไม่ยุติธรรมทุกอย่างได้หายไปแล้ว
บอกได้แค่ว่า สองคนนี้เป็นเพื่อนที่แย่มากที่สุดแน่นอน!
……
ผ่านไปอีกสิบวัน ในที่สุดลั่วล่างก็กลับมาแข็งแรงตามเดิม และถูกหลี่ซื่ออวี๋ปล่อยตัวออกมาอีกครั้ง แน่นอนว่าหลี่ซื่ออวี๋ได้ทำการตรวจสอบนับครั้งไม่ถ้วนก่อนที่จะปล่อยตัวออกมา ถึงขนาดที่ยังให้อาจารย์ของตัวเองตรวจดูด้วย เพราะเขากลัวอย่างยิ่งว่าหลิงหลานจะขู่เข็ญเขาต่อ
แน่นอนว่าการกระทำของเขาในครั้งนี้กลับทำให้อาจารย์ตื้นตันใจ ‘ดูลูกศิษย์ที่น่าภาคภูมิใจของเราคนนี้สิ ระมัดระวังมาก เอาใจใส่ความปลอดภัยมากเลย คนเป็นแพทย์ทหารต้องมีท่าทีแบบนี้ รับผิดชอบต่อคนไข้ของตัวเองจนถึงที่สุด..’ ดังนั้นระดับความพึงพอใจของอาจารย์ที่มีต่อหลี่ซื่ออวี๋จึงทำลายสถิติใหม่อีกครั้ง นี่ก็เป็นผลพลอยได้ของหลี่ซื่ออวี๋ และก็ไม่รู้ว่าหลังจากที่หลี่ซื่ออวี๋รู้แล้ว เขาจะรู้สึกอย่างไร จะเกลียดหลิงหลานหรือว่าจะขอบคุณหลิงหลานดีที่สร้างความเข้าใจผิดที่สวยงามแบบนี้ให้เขา?
คนที่ออกมากับลั่วล่างยังมีฉีหลงกับหลี่อิงเจี๋ยด้วย โดยเฉพาะฉีหลง ถึงแม้ว่าบาดแผลของเขาจะหนักมากที่สุดในหมู่ทั้งสามคน แต่มันก็ไม่อาจต้านทานคุณสมบัติ
