ย่างเช่น อนาคตของอีกฝ่าย…วิธีการล้างแค้นแบบนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการเช่นกัน การแค้นเคืองคนผู้หนึ่ง ไม่จำเป็นต้องทำให้เขาตาย ทำลายของที่เขาหวงแหนมากที่สุดสิ นั่นถึงค่อยน่าพอใจ
“วางใจได้ เขาจะอยู่อย่างคนเลอะเลือนไปชั่วชีวิต ไม่มีใครรู้ว่านายถูกคนลักพาตัวไป นายแค่ไปศูนย์วิจัยแพทย์ทหารเท่านั้น…” หลิงหลานบอกจุดจบของซือหมิงอี้ด้วยคำพูดไม่กี่ประโยค และบอกเขาว่าเรื่องนี้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ไม่มีต่อจากนี้อีก
“ขอบคุณลูกพี่!” ลั่วล่างได้ยินคำกล่าวก็ยิ้มละไม ถึงแม้ดวงหน้ายังเขียวช้ำ แต่องคาพยพทั้งห้าที่สวยงามยังคงทำให้คนรู้สึกว่าเขายิ้มได้สวยมาก
“สายแล้ว พวกเราไปที่ศูนย์วิจัยแพทย์ทหารเร็วหน่อยเถอะ รักษาเร็ว นายก็กลับมาได้เร็ว” หลิงหลานส่งสัญญาณให้เสี่ยวซื่อเปิดประตูห้อง เตรียมตัวพาลั่วล่างไปที่ศูนย์วิจัยแพทย์ทหาร
รอยยิ้มของลั่วล่างแข็งทื่ออีกครั้ง เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นว่า “ลูกพี่ ไม่ไปที่นั่นได้หรือเปล่า?”
“เพราะอะไร?” หลิงหลานถามด้วยความใคร่รู้
เวลานี้ร่างกายของลั่วล่างอดสั่นเทาไม่ได้ เขาเอ่ยขณะที่ใบหน้าแฝงไปด้วยร่องรอยความหวาดกลัวว่า “ยาที่หลี่ซื่ออวี๋ให้พวกเราใช้ทรมานมากเกินไป?” เขาเล่าเรื่องที่ยาทำปฏิกิริยาภายในร่างกายให้หลิงหลานฟังทีละจุด แววตาของหลิงหลานเปล่งประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงจิตใจก็ทำหน้าประหลาดใจเช่นกัน ยาที่ลั่วล่างพูดถึงนั้นทำไมถึงได้เหมือนกับเวอร์ชั่นอั
