ยไอเย็นออกมา ท่าทีดูเหมือนไม่อาจเข้าใกล้ได้ แต่ความจริงแล้วในใจเป็นเด็กดีที่มีมารยาทมาก ปกติแล้วขอเพียงทักทายเธออย่างเป็นมิตร หลิงหลานไม่มีทางไม่ไว้หน้า
“อรุณสวัสดิ์ รุ่นพี่!” หลิงหลานตอบกลับเรียบๆ
“แหะๆ ดูเหมือนน้องจะจำฉันไม่ได้แล้ว ฉันคือหลี่หลานเฟิงจากชั้นปีสี่ของห้องควบคุมหุ่นรบระดับพิเศษ ครั้งที่แล้วเราเจอกันที่ศูนย์รักษาหลังจากที่พวกนายประลองเสร็จไง” หลี่หลานเฟิงได้ยินคำตอบของหลิงหลานก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ดังนั้นเขาเลยแนะนำตัวเองอย่างใจดี และเตือนว่าพวกเขาเคยเจอกันตอนไหน
ในที่สุดหลิงหลานก็นึกออกแล้วว่าคนตรงหน้าคือใคร ตอนที่อยู่ในศูนย์รักษาเวลานั้น คำพูดเดียวของเขาทำให้หลี่ซื่ออวี๋รับช่วงต่อรักษาพี่น้องทั้งสามคนของเธออย่างสบายใจในที่สุด หลิงหลานคิดถึงตรงนี้ก็ผงกศีรษะกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่หลี่นี่เอง สวัสดีครับ”
“วันนี้น้องมาที่นี่ทำไมกัน?” หลี่หลานเฟิงถามด้วยความสงสัย สายตาของเขากวาดมองไปยังลั่วล่างที่ยืนอยู่ด้านหลังซึ่งมีสภาพน่าอนาถตาบวมจมูกช้ำ เขาก็พลันเอ่ยด้วยความตกใจว่า “เอ่อ ทำไมน้องคนนี้ถึงได้ดูแย่ขนาดนี้ล่ะ?” เขาจ้องมองด้วยความจริงจังสักพักแล้วก็อุทานขึ้นมา “นี่รุ่นน้องลั่วล่างไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ว่านายหายดีกลับไปแล้วเมื่อหลายวันก่อนหรอกเหรอ?”
ลั่วล่างหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน หลิงหลานตอบแทนเขาว่า “เช้าวันนี้พวกเราไปหอต่อสู้แลกเปลี่ยนความรู้กันแล้วพบว่า
