น แต่เมื่อจับคู่กับดวงหน้าน้อยๆ ที่งดงามแพรวพราวของลั่วล่างกลับทำให้หลิงหลานสัมผัสได้ถึงเสน่ห์ยั่วยวนใจ
“เชี่ย!” หลิงหลานอดลอบสบถในใจไม่ได้ ใครเป็นผู้หญิงกันแน่เนี่ย? เห็นได้ชัดว่าลั่วล่างที่เป็นผู้ชายกระทำเช่นนี้แล้วไม่ได้ทำให้คนรู้สึกรังเกียจเลย ตรงกันข้ามกลับทำให้คนรู้สึกหลงใหลผิดปกติ เอาเถอะ เวลานี้หลิงหลานสัมผัสได้ถึงรสชาติความอิจฉาอย่างล้ำลึกแล้ว…
“อ๊า…” ถึงแม้ตอนนี้ดวงหน้าน้อยๆ ของลั่วล่างจะงดงามราวกับลูกท้อลูกพลัม มีเสน่ห์เย้ายวนใจ แต่เสียงที่ออกมาจากในลำคอกลับเป็นเสียงร้องตะโกนของสัตว์ร้าย ไม่ผิด ครั้งนี้บุคลิกที่ลั่วล่างปลุกขึ้นมาก็คือบุคลิกป่าเถื่อน ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าสติสัมปชัญญะ เหลือไว้เพียงสัญชาตญาณที่โหดเหี้ยมบริสุทธิ์ที่สุดเท่านั้น
ลั่วล่างในบุคลิกนี้ไม่ยอมรับลูกพี่หลานอะไรทั้งนั้น เขาต้องการกำจัดเหยื่อตรงหน้าที่ทำให้เขารู้สึกถึงอันตราย ดังนั้นเขาจึงกระโจนเข้าไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว สองมือคว้าไปยังตำแหน่งที่เขาคิดว่าเป็นจุดตายของอีกฝ่ายอย่างอำมหิต
ในขณะที่หลิงหลานคิดจะเปิดใช้เขตแดนควบคุมลั่วล่าง หลิงหลานก็นึกถึงคำเตือนของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง เธอจำเป็นต้องอัดบุคลิกที่ลั่วล่างไม่สามารถควบคุมได้เหล่านี้จนกลับไป เอ่อ…อัดจนกลับไป? เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นก็กำหมัดต่อยไปละกัน
หลิงหลานยกกำปั้นขึ้นมาแล้วต่อยเข้าไปอย่างโหดเหี้ยมโดยไม่ลังเล อัดตรงไปที่ร่างกายอันผอมบางของลั่วล
