่างแสนสาหัส เขาคิดจะกระเสือกกระสนลุกขึ้นจากพื้น ดวงตากระหายเลือดทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปยังหลิงหลานที่อยู่เบื้องหน้า เต็มไปด้วยความอำมหิตและจิตสังหาร ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้นิสัยป่าเถื่อนของลั่วล่างคลุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์
“ยังไม่ยอมจำนนเหรอ? งั้นฉันก็อัดจนกว่านายจะยอม” หลิงหลานแค่นเสียงเย็นทีหนึ่ง กำหมัดชกเข้าไป ฉวยโอกาสตอนที่ลั่วล่างยังไม่ได้ลุกขึ้นมาจากพื้น กดลั่วล่างลงฉับพลันก่อนจะอัดเขาทันใด
เสี่ยวซื่อเห็นฉากนี้ สองขาน้อยๆ ของเขาก็อดสั่นเทาอย่างรุนแรงขึ้นมาไม่ได้…ฮือๆๆ ลูกพี่โหดเหี้ยมมาก! เขากลัวจังเลยอะ!
หมัดชุดนี้ของหลิงหลานต่อยจนรังสีอำมหิตในแววตาของลั่วล่างหายไปแล้ว แววตากระหายเลือดปรากฏร่องรอยขอความเมตตา ทำให้หมัดที่ชูขึ้นสูงของหลิงหลานหยุดชะงัก ปากก็แค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “ยอมแล้วหรือยัง?”
“กรร!” ลั่วล่างส่งเสียงร้องที่แฝงไปด้วยความไม่ยอมจำนนเล็กน้อยออกมาจากปาก หลิงหลานเลิกคิ้วขึ้นแล้วก็ต่อยลงไปอีกครั้งโดยไม่ลังเล
“อาวู้วว!” ในที่สุดบุคลิกป่าเถื่อนของลั่วล่างก็ร้องขอความเมตตาแล้ว เสียงนี้ไม่เหมือนกับเสียงก่อนหน้านี้ มันแฝงไปด้วยความหมายประจบเอาใจ
หลิงหลานผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาก่อนจะหยุดต่อย สั่งว่า “ให้บุคลิกหลักออกมาคุยกับฉัน แล้วนายอย่าคิดหนีกลับไปล่ะ ไม่อย่างนั้นนายออกมาหนึ่งครั้ง ฉันก็จะอัดนายหนึ่งครั้ง”
คำเตือนของหลิงหลานทำให้ความคิดอยากฉวยโอกาสหนีไปของบุคลิกป่าเถื่อนหย
