ุดลงฉับพลัน เขาส่งเสียงร้องฮือๆ ขอความเมตตา ไม่นาน ดวงตาข้างหนึ่งของลั่วล่างก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง ดวงตาที่เดิมทีเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและกระหายเลือดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกระจ่างใส
“อึก เจ็บจัง…ลูกพี่ ฉันกลับมาแล้วเหรอ?” บุกคลิกหลักของลั่วล่างกลับมาแล้วตามที่คาดไว้จริงๆ
หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็โล่งอก หลังจากนั้นก็เอ่ยว่า “บุคลิกป่าเถื่อนอีกอันของนายน่าจะยังอยู่ นายลองควบคุมเขาดูสิ”
ดวงตาที่กระจ่างใสข้างนั้นของลั่วล่างเผยแววตาตื่นเต้นยินดีออกมา แต่ดวงตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความกระหายเลือดอีกข้างกลับหดลงฉับพลันคล้ายกับคิดจะขัดขืน หลิงหลานชูหมัดขึ้นมาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะเหวี่ยงเข้าไปที่ดวงตากระหายเลือดข้างนั้นของลั่วล่างอีกครั้ง
“ซี้ด!” ลั่วล่างสูดลมหายใจเย็นๆ เฮือกหนึ่ง หมัดของหลิงหลานไม่ได้ยั้งแรงเอาไว้เลย ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสทำให้บุคลิกทั้งสองของลั่วล่างส่งเสียงร้องโอดโอยออกมาพร้อมกัน
“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าคิดหนี ไม่นึกเลยว่าจะกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของฉันจริงๆ” หลิงหลานจ้องมองดวงตากระหายเลือดที่เปลี่ยนเป็นดวงตาหมีแพนด้าข้างนั้นอย่างดุดัน สายตาเย็นเยียบทำให้บุคลิกป่าเถื่อนไม่กล้าต่อต้านอีกต่อไป ได้แต่แสดงท่าทียอมศิโรราบด้วยความเชื่อฟัง
“ลั่วล่าง โอกาสดีแล้ว ยังไม่ควบคุมมันอีกล่ะ” หลิงหลานรีบสั่งลั่วล่าง
เวลานี้ลั่วล่างยังไม่เข้าใจได้อีกเหรอ หลิงหลานกำลังช่วยเขาสยบบุคลิกป่าเถื่
