อนนี้อยู่ เขาไม่คิดอะไรอีกแล้ว บุคลิกหลักของลั่วล่างกระโจนเข้าใส่บุคลิกป่าเถื่อนในเขตแดนจิตใจของเขาโดยไม่ลังเลเลยสักนิดเดียว…
บุคลิกป่าเถื่อนคิดจะขัดขืนตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกพลังไร้รูปร่างสายหนึ่งตรึงไว้
ที่แท้หลิงหลานรู้ว่าบุคลิกป่าเถื่อนซ่อนตัวอยู่ในดวงตาสีเลือดข้างนั้นของลั่วล่าง ดังนั้นเธอจึงปล่อยพลังจิตออกมาสายหนึ่งกดดันดวงตาสีเลือดของลั่วล่างอย่างโหดเหี้ยม แน่นอนว่าเธอกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายบุคลิกหลักของลั่วล่างก็เลยไม่กล้าใช้การจู่โจมทางจิต
ไม่นึกเลยว่าการกระทำของหลิงหลานกลับบังเอิญช่วยเหลือลั่วล่างไว้ ทำให้เขาควบคุมบุคลิกป่าเถื่อนได้อย่างราบรื่น
บุคลิกทั้งสองต่อสู้พัวพันกันในสมองของลั่วล่าง เนื่องจากการกดดันของพลังจิตหลิงหลานกอปรกับความรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างล้ำลึกที่บุคลิกป่าเถื่อนมีต่อกำปั้นที่มาโดยไม่คาดคิดก่อนหน้านี้ของหลิงหลาน มันกลัวว่าหลังจากที่เอชนะบุคลิกหลักแล้วจะถูกอัดจนน่าอนาถยิ่งกว่าเดิม กำลังรบของบุคลิกป่าเถื่อนที่อยู่ภายใต้จิตใจที่สับสนเช่นนี้จึงดูอ่อนแอกว่าบุคลิกหลักอย่างชัดเจน แรงต้านทานอ่อนลงเรื่อยๆ ท้ายที่สุด บุคลิกหลักก็สยบมันได้โดยสมบูรณ์ ทำให้มันได้แต่ยอมศิโรราบต่อบุคลิกหลัก
ลั่วล่างเลยโชคดีปราบนิสัยป่าเถื่อนที่เป็นบุคลิกรองอันแรกของเขาได้เช่นนี้เอง ยังไม่ทันทีเขาจะบอกข่าวดีให้หลิงหลานฟังด้วยความยินดี ความใคร่ภายในร่างกายลั่วล่างที่กลับมาควบคุมตัวเ
