สุดของเขาอยู่ในโลกเสมือนจริง บงการความเป็นความตายของทุกคน…
“ไม่ ไม่จำเป็นเลย สวะพวกนี้ยังไม่คู่ควรให้เสี่ยวซื่อของฉันแปดเปื้อนบาปกรรมนี้หรอก แต่ทำลายร่างจิตของพวกเขาก็พอแล้ว…” หลิงหลานที่อยู่ในห้วงจิตใจลูบศีรษะของเสี่ยวซื่ออย่างอ่อนโยน ทว่าคำพูดที่กล่าวออกมากลับโหดร้ายอย่างยิ่งยวด เสี่ยวซื่ออาจจะไม่เข้าใจว่าบางครั้ง การมีชีวิตอยู่มันทรมานมากกว่าตาย!
“เข้าใจแล้วลูกพี่ คอยดูฉันเถอะ…” เสี่ยวซื่อทิ้งท้ายคำพูดไว้หนึ่งประโยคแล้วก็ไปทำภารกิจและ ‘ฆ่าคน’ ให้สำเร็จ
หลิงหลานมองเสี่ยวซื่อหายไปจากในห้วงจิตใจ อารมณ์ของเธอซับซ้อนอย่างยิ่ง เธอไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจอย่างนี้ไปมันจะโหดเหี้ยมมากเกินไปหรือเปล่า ถึงอย่างไรการทำลายร่างจิตของอีกฝ่ายก็เท่ากับว่าทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนเป็นคนปัญญาอ่อน ซือหมิงอี้ถูกเธอทำลายสมองไปแล้ว แน่ใจได้ว่าเมื่อเขาได้สติแล้วจะต้องเป็นคนปัญญาอ่อนที่เดินเหินไม่ถนัด เธอไม่นึกเสียใจเลย ถึงขนาดที่คิดว่าการที่เธอไว้ชีวิตเขาก็เป็นความเมตตาของเธอแล้ว แต่คนพวกนั้นเป็นเพียงผู้สมรู้ร่วมคิด นอกจากเข้าร่วมการลักพาตัวลั่วล่างแล้ว พวกเขา ก็ไม่เคยทำเรื่องเลวทรามมากนัก…
เวลานี้หลิงหลานรู้สึกว่าลมหายใจของลั่วล่างที่อยู่บนไหล่เธอร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกสงสารและความใจอ่อนอันน้อยนิดนั้นหายไปทันที คนพวกนั้นเป็นเพียงผู้ร่วมกระทำผิดจริงๆ แต่ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา อาศัยแต่ซือหมิงอี้คนเดียวจะจับต
