่เขาก็ได้สติกลับมาอย่างฉับไว ด่าทอว่า “นายมันโรคจิตแน่นอนอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นนายจะทำเรื่องลักพาตัวคนมาได้ยังไง?”
ร่างของซือหมิงอี้สั่นสะท้าน กุมหน้าผากตัวเองฉับพลัน เขาหลับตาลงผ่อนคลายจิตใจสักพักแล้วค่อยลืมตาขึ้นมา ตอนนี้รอยยิ้มที่เดิมทีดูจริงใจได้หายไปแล้ว หลงเหลือเพียงความขุ่นมัวและความดุดันเล็กน้อย “ยังไม่ได้อีกเหรอ? ไม่นึกเลยว่าพลังจิตของนายจะแข็งแกร่งขนาดนี้ สะท้อนพลังกลับใส่ฉันอีกแล้ว ดูท่าจำเป็นต้องให้ลิ้มรสความรักที่สุขสมจนถึงขีดสุดก่อน เธอถึงจะยอมศิโรราบให้ฉันสินะ”
เขากล่าวจบก็เริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองออก แววตาของลั่วล่างหดลงทันที ฟันที่ขาวสะอาดของเขากัดริมฝีปากตัวเองอย่างรุนแรง พยายามใช้ความเจ็บปวดมาขับไล่ฤทธิ์ยาชาออกไป และโคจรพลังปราณภายในร่างกายอย่างสุดชีวิต หวังว่าจะสามารถฟื้นฟูพลังปราณได้มากพอที่จะทำการต่อสู้โรมรันเป็นครั้งสุดท้าย
ใช่แล้ว ลั่วล่างเตรียมตัวจะตายตกตามกัน เขาไม่มีทางยอมรับความอัปยศนี้ได้…
ภายในร่างกายที่เดิมทีว่างเปล่ารู้สึกได้ถึงตัวตนของกำลังภายในทันใด แววตาของลั่วล่างฉายความตื่นเต้นยินดีออกมาแวบหนึ่ง ทว่าสีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปอีกครั้งอย่างฉับไว ดวงหน้าที่เดิมทีซีดเผือดเต็มไปด้วยสีแดงระเรื่ออย่างเร็วไว
“ฮ่าๆ รู้สึกแล้วสินะ นี่เป็นยาปลุกออกฤทธิ์ได้ผลชะงัด มันจะทำให้นายอ้อนวอนฉันครั้งแล้วครั้งเล่า เปลี่ยนนายให้กลายเป็นคนสำส่อน…” ซือหมิงอี้เห็นแบบนี้แล้วก
