็หัวเราะขึ้นมา ในขณะที่เขากำลังจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าบนตัวลั่วล่างลงมา กลิ่นอายเย็นเยียบสายหนึ่งพลันปกคลุมไปทั่วห้อง…
“รนหาที่ตาย!” เสียงเย็นชาดังขึ้นที่ข้างหูซือหมิงอี้ ทำให้ซือหมิงอี้ที่เดิมทีอยู่ในสภาพ**พุ่งขึ้นสูงถูกน้ำเย็นสาดใส่หัวทันทีแล้วหนาวขึ้นมาโดยพลัน
ส่วนลั่วล่างที่เดิมทีคิดจะตายพร้อมกับศัตรู เวลานี้ดวงตาของเขาเผยความตื่นเต้นยินดีออกมา เนื่องจากสายตาของเขาสบกับกระจกตรงเพดานโดยไม่ได้ตั้งใจ ด้านล่างผ้าม่านตรงหน้าประตูมีร่างเย็นเยียบคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้น เขาคือหลิงหลานนั่นเอง
“ลูกพี่…” ลั่วล่างตะโกนคำนี้ออกมาด้วยความตื่นเต้น ขอบตาแดงก่ำโดยที่ห้ามไม่อยู่ หัวใจที่เดิมทีโกรธเคือง เศร้าเสียใจและหนาวเหน็บเปลี่ยนเป็นแอ่งน้ำที่อ่อนโยน ที่แท้นี่ก็คือลูกพี่ สมกับเป็นลูกพี่ที่เขาพึ่งพิง มาช่วยเหลือเขาในช่วงเวลาวิกฤติที่สุด
ซือหมิงอี้หันหน้ากลับไปมองด้วยความตะลึงพรึงเพริด เมื่อเขาเห็นร่างที่ดูคุ้นตาเบื้องหน้าก็เอ่ยด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยว่า “หลิงหลาน! เป็นนายนี่เอง…” เขามองไปที่ด้านหลังตัวหลิงหลานตามจิตใต้สำนึก เขาตั้งรหัสแล้วชัดๆ หลู่หย่งกวงเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าไม่มีใครสามารถเจาะได้ ได้แต่อาศัยแรงทำลายประตูเท่านั้น? ทำไมอีกฝ่ายถึงลอบเข้ามาได้อย่างไร้สุ้มไร้เสียงล่ะ? ทำให้เขาไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว?
“นายยั่วโมโหฉันแล้ว…นายต้องชดใช้สิ่งที่นายทำลงไปทั้งหมด!” สีหน้าของหลิงหลานด
