กลงกับพื้นทันใด การจู่โจมทางจิตอันทรงพลังโจมตีใส่สมองของเขา เขารู้สึกได้แค่เพียงสมองของตัวเองคล้ายกับถูกอัดอย่างรุนแรง หลังจากนั้นเขาเหมือนกับได้ยินเสียง ‘โพละ’ ดังขึ้นเบาๆ สมองของเขาเหมือนกับระเบิดออกก็ไม่ปาน จากนั้นเขาก็หมดสติไปทันที
หลิงหลานขยับร่างทีเดียวก็มาถึงข้างกายลั่วล่าง เธอเอ่ยถามว่า “ลั่วล่าง รู้สึกยังไงบ้าง?”
“ยังดีอยู่ ลูกพี่! ฉันแค่รู้สึกไม่มีแรง” ถึงแม้ใบหน้าของลั่วล่างจะแดงระเรื่อ ยาปลุกในร่างกายเขาเริ่มทำงานแล้ว แต่เนื่องจากมันเพิ่งจะเริ่มต้น ดังนั้นจึงไม่ได้รุนแรงมาก เขายังอดทนไหว ในใจเขารู้สึกอับอายอย่างมากที่ตกหลุมพรางถูกจับง่ายดายขนาดนี้ สุดท้ายยังต้องรบกวนลูกพี่หลานออกหน้ามาช่วยเขาไว้
“ยาชา?” หลิงหลานตรวจสอบภายในร่างกายของลั่วล่างก่อนจะพบว่ายาชาถูกกำจัดไปแล้ว ขอเพียงอดทนรอก็สามารถกลับคืนเป็นปกติได้ เพียงแต่ภายในร่างกายของลั่วล่างยังมียาที่แปลกประหลาดสุดขีดอยู่อย่างหนึ่ง
“นี่คืออะไรน่ะ?” หลิงหลานงุนงงเล็กน้อย
“ลูกพี่ ลั่วล่างโดนยาปลุกแล้ว” เสี่ยวซื่อเล่าสภาพของลั่วล่างให้พวกอาจารย์ของมิติการเรียนรู้ฟังแล้วก็ถูกอาจารย์หมายเลขเก้าเตะออกมาทันที อาจารย์หมายเลขห้าก็ทำหน้ายิ้มละไม โชคดีที่อาจารย์หมายเลขสี่เห็นเขาดูลำบาก ก็บอกคำตอบเขาให้ฟังเบาๆ…เพียงแต่ ยาปลุกคืออะไร? เสี่ยวซื่อตัดสินใจค้นในคลังข้อมูลตัวเองดีๆ
“ว่าไงนะ? ยาปลุก?!” เส้นเลือดบนหน้าผากของหลิงหลานโป่งขึ้น
