อให้เป็นเด็กหนุ่มหน้าตางดงามที่มีนิสัยต่างๆ นานาที่เขาเก็บรวบรวมไว้ข้างกาย ทุกคนต่างไม่เคยมีความคิดไปทางนั้นเลย เนื่องจากตัวเขาก็เป็นชายหนุ่มรูปงามที่หล่อเหลาอย่างหาใดเปรียบ…
ในฐานะที่ซือหมิงอี้เป็นรองหัวหน้า เขาเลยมีห้องพักผ่อนส่วนตัวในศูนย์บัญชาการซึ่งอยู่ตรงสุดปลายทางเดินของชั้นสี่ ถึงแม้ว่ามีเพียงห้องนอนขนาดยี่สิบตารางเมตร แต่มันกลับตกแต่งไว้อย่างหรูหรามาก บนพื้นปูด้วยพรมขนยาวจนหมด
เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเก้าอี้ไท่ซือที่ดูงดงามมีกลิ่นอายโบราณหันเข้ากับหน้าประตู แต่เก้าอี้ไท่ซือตัวนี้กลับดูแปลกพิกลมาก สูงกว่าเก้าอี้ทั่วไปสามสิบถึงสี่สิบเซนติเมตร แทบจะไปถึงระดับความสูงของโต๊ะทั่วไป และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาไว้นั่งจริงๆ หรือว่าแค่ใช้ตกแต่ง ส่วนด้านหลังเก้าอี้ไท่ซือกลับเป็นผ้าม่านหนาๆ หนึ่งชั้น ทำให้คนมองไม่เห็นฉากด้านใน
ซือหมิงอี้มองไปที่หน้าประตูด้วยความระมัดระวัง เมื่อพบว่าไม่มีใครจริงๆ ถึงค่อยปิดประตูห้องอย่างเงียบเชียบ หลังจากนั้นเขาก็ล็อกประตูไว้อย่างแน่นหนาและตั้งรหัสป้องกันไว้ เอาให้แน่ใจว่านอกจากตัวเขาแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าห้องของเขาได้อีก
เขาข้ามผ่านเก้าอี้ไท่ซือทันทีแล้วเลิกผ้าม่านออกก่อนจะเห็นด้านในมีเพียงเตียงน้ำทรงกลมหลังหนึ่ง สิ่งที่ห้อยลงมารอบด้านคือโซ่ที่หนาเท่านิ้วโป้ง ให้ความรู้สึกงดงามอย่างน่าประหลาด และบนเพดานก็ติดกระจกที่เรียบเงาวับไว้บา
