ช้เวลาสามเดือนเต็มๆ…ไม่ต้องสงสัยเลยว่าช่วงเวลาในการรักษาที่ทั้งสามคนต้องการต่างใช้เวลายาวนานอย่างยิ่งยวด นี่ไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาในการเรียนวิชาฝึกฝนความแข็งแกร่งของร่างกายต่อไปมากๆ
ถึงแม้หลิงหลานให้เสี่ยวซื่อหาวิธีแก้ไขปัญหาแล้ว แต่คำตอบที่เสี่ยวซื่อให้มากลับบอกว่าไม่มีวิธี นี่ทำให้หลิงหลานอารมณ์เสียสุดขีด ด้วยเหตุนี้เองเมื่อเธอเข้ามาที่ศูนย์รักษาและเห็นว่ามีคนของชั้นปีสูงมาคุมเชิงกับพวกหลี่อิงเจี๋ย อารมณ์ของหลิงหลานก็ยิ่งเลวร้ายมากขึ้น ดังนั้นกระทั่งไอเย็นที่ติดตัวเธอก็หนาวขึ้นหลายส่วน…
แต่ไม่นึกเลยว่าเธอจะโชคดีขนาดนี้ เธอกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บของลูกน้องสามคน ก็มีคนส่งตัวเองมาถึงหน้าประตูเสนอวิธีการแก้ไขปัญหาให้ หลิงหลานดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง ลูกคิดตัวน้อยที่อยู่ในใจเริ่มดีดขึ้นมาว่าจะใช้ประโยชน์อีกฝ่ายให้ดีกว่าเดิมยังไงถึงจะสามารถทำให้พวกลูกน้องของเธอได้รับผลประโยชน์
หลิงหลานมองหลี่ซื่ออวี่ด้วยสายตาแปลกพิกลเช่นนี้อยู่หลายวินาที หลี่ซื่ออวี๋ที่เดิมทีคงความใจเย็นไว้บัดนี้แผ่นหลังของเขาหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมาภายใต้สายตาของหลิงหลาน เหมือนกับว่าเขาก้าวเข้าไปในกับดักอะไรสักอย่าง…
มุมปากของหลิงหลานโค้งขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้นเธอก็เอ่ยปากพูดว่า “น่าเสียดายที่เขามีกลุ่มแล้ว” สิ้นเสียงนี้หลิงหลานที่เดิมทีอยู่ห่างจากหลี่ซื่ออวี๋ออกไปห้าก้าวพลันมาถึงข้างกายของหลี่ซื่ออวี๋ มือข้างหนึ่งของเธอกดบ่าขอ
