อยู่เหนือศีรษะของพวกเขา เสียงเอะอะรบกวนที่เดิมทียังมีอยู่บ้างพลันเงียบสงัดลงมาทันที สายตาของทุกคนต่างถูกเด็กหนุ่มคนนี้ดึงดูดไว้
ที่แท้หลิงหลานผู้ชนะการต่อสู้บนสังเวียนก็มาถึงแล้วนี่เอง ด้านหลังเธอยังมีบรรดาหัวหน้าทีมของกลุ่มนักเรียใหม่อีกไม่น้อย
หลี่อิงเจี๋ยได้ยินเสียงนี้ ดวงหน้าของเขาที่เดิมทีดูย่ำแย่ก็สว่างไสวขึ้นมาฉับพลัน เขาหันหน้ามองไป ปากก็ไม่ลืมตะโกนเสียงดังว่า “ลูกพี่หลาน!”
การแสดงออกเช่นนี้ของหลี่อิงเจี๋ยทำให้หลี่ซื่ออวี๋หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย และทำให้แววตาของหลี่หลานเฟิงที่คอยสังเกตหลี่อิงเจี๋ยอยู่ด้านข้างมาตลอดเปล่งประกายอย่างรวดเร็ว เขาเงยหน้ามองไปทางหลิงหลาน แววตาเปลี่ยนเป็นลึกล้ำอย่างยิ่งยวด
“หลี่อิงเจี๋ย!” หลี่ซื่ออวี๋อดตวาดขึ้นมาด้วยความโมโหไม่ได้ เสียงนี้ขึ้นสูงหลายระดับ เห็นได้ถึงความโทสะอย่างไร้ที่สิ้นสุดในใจ เขาไม่พอใจที่หลี่อิงเจี๋ยยอมรับใครสักคนเป็นลูกพี่ตามใจชอบ และก็เสียใจแทนญาติผู้พี่คนโตของตนด้วยเช่นกัน เพราะเขาคิดว่า มีเพียงหลี่มู่หลานเท่านั้นถึงจะเป็นลูกพี่ของเหล่าพี่น้องตระกูลหลี่ของพวกเขา แต่ไอ้บัดซบหลี่อิงเจี๋ยนี่กลับมอบคำเรียกขานยกย่องญาติผู้พี่คนโตไปให้คนอื่น นี่ทำให้เขาไม่อาจอภัยให้ได้เลย
เสียงตวาดด้วยความเดือดดาลของหลี่ซื่ออวี๋ไม่ได้ทำให้หลี่อิงเจี๋ยรู้สึกกลัวเลย ตรงกันข้ามยิ่งทำให้หลี่อิงเจี๋ยทำหน้าดื้อรั้นไม่ยอมคน หลี่อิงเจี๋ยก็เป็นคนแบบนี้ ถ้า
