ลานเฟิงเรียนจบออกไปจากโรงเรียนก่อนถึงค่อยรับตำแหน่งเสนาธิการได้
ในฐานะที่โจวย่าเป็นคนที่มีความทะเยอทะยาน เขาไม่อยากอยู่ในโรงเรียนทหารสองสามปีไปอย่างเปล่าประโยชน์ เขาปรารถนาที่จะเฟื่องฟูขึ้นมาในช่วงเวลาสั้นๆ ต้องการแสดงความสามารถของตัวเองออกมา อยากได้รับความเคารพนับถือจากบรรดาสมาชิกในกลุ่ม
โจวย่าเลยเงียบไปเช่นนี้เอง เหมือนยอมรับคำพูดของหานอวี้โดยปริยายว่า เขาเองรู้สึกเหมือนกันว่าหลี่หลานเฟิงไม่เหมาะสม…
……
จ้าวจวิ้นกับหลี่หลานเฟิงที่ออกมาจากบ็อกซ์ของอู๋จี๋ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในบ็อกซ์เลย พวกเขาเดินไปถึงปลายสุดของทางเดินก็เจอหลี่ซื่ออวี๋กับอวิ๋นซิวที่ออกมาจากในบ็อกซ์เช่นเดียวกันโดยไม่คาดคิด
เมื่อทั้งสี่คนเจอหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็อึ้งไป…
ดวงหน้าหล่อเหลาของหลี่ซื่ออวี๋เผยความสับสนงุนงงออกมาอย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มที่สวมหน้ากากปล่อยกลิ่นอายอ่อนโยนออกมาทั่วร่างตรงหน้านี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง…
หลี่หลานเฟิงเป็นคนที่ปรับอารมณ์เร็วที่สุด เขายิ้มออกมาและทำความเคารพของนักเรียนทหารทีหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า “หลี่ซื่ออวี๋ นักเรียนดีเด่นของภาควิชาวิจัยการแพทย์ทหาร เลื่อมใสนายมานานแล้ว”
“เอ่อ สวัสดี ไม่รู้ว่าฉันเคยเจอนายมาก่อนหรือเปล่า?” หลี่ซื่ออวี๋ขมวดคิ้ว อดถามไม่ได้
“ไม่นะ แต่ว่าฉันเคยเห็นนายมาก่อน!” หลี่หลานเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เอ๋? เมื่อไหร่กัน?” หลี่ซื่ออวี๋ถามจี้ ความจำของเขาดี
