มากมาตลอด คนที่อยู่ตรงข้ามเขาให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดมาก เขาไม่เชื่อว่าตัวเองไม่เคยเจออีกฝ่ายจริงๆ
หลี่หลานเฟิงยิ้มแย้มกำลังอยากจะตอบ จ้าวจวิ้นที่อยู่ข้างกายก็เลิกคิ้วถามว่า “หลานเฟิง นี่ก็คือคนที่ตระกูลหลี่ของพวกนายเรียกว่าลูกหลานสายตรงใช่ไหม? หลี่ซื่ออวี๋ อัจฉริยะที่นายเคยพูดไว้”
หลี่ซื่ออวี๋ได้ยินคำพูดก็ตะลึงไป พูดโพล่งออกมาว่า “นายก็เป็นลูกหลานของตระกูลหลี่เหมือนกันเหรอ?”
หลี่หลานเฟิงพยักหน้ากล่าวว่า “ใช่แล้ว แต่ฉันเป็นแค่ลูกหลานสายรอง ทว่าเมื่อก่อนโชคดีได้อยู่โรงเรียนเดียวกับคุณชายมู่หลาน เพียงแต่ต่อมาคุณชายมู่หลานป่วยเลยหยุดเรียน แล้วก็ไม่เคยเจอเขาอีกเลย…ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณชายมู่หลานเป็นยังไงบ้าง? ร่างกายแข็งแรงดีหรือยัง?” หลี่หลานเฟิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
หลี่ซื่ออวี๋ได้ยินคำพูดนี้ก็ตอบด้วยอารมณ์เซื่องซึมว่า “ร่างกายของพี่มู่หลานไม่ค่อยดีจริงๆ” อย่างไรก็ตาม แปบเดียวหลี่ซื่ออวี่ก็เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวว่า “แต่ฉันเชื่อว่าพี่มู่หลานจะต้องดีขึ้นแน่นอน”
แววตาของหลี่หลานเฟิงส่องแสงผิดปกติออกมาแวบหนึ่ง เขาพยักหน้ากล่าวว่า “ไม่ผิด คุณชายมู่หลานจะต้องดีขึ้นแน่นอน”
คำพูดของหลี่หลานเฟิงทำให้หลี่ซื่ออวี๋อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคนในตระกูลหลี่ยินดีเชื่อว่าญาติผู้พี่คนโตจะแข็งแรงขึ้นมา นี่ทำให้หลี่ซื่ออวี๋ตื้นตันใจอย่างยิ่งยวด อดรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับหลี่
