กเวทีด้วยความเปล่าเปลี่ยวใจมาก นอกจากสมาชิกทีมหลายคนของเขาแล้ว คนอื่นๆ ต่างไม่สนใจการเคลื่อนไหวของเขาที่เดิมทีเป็นราชาแห่งการต่อสู้อีกเลย
เวลานี้สายตาของทุกคนเพ่งไปที่ตัวหลิงหลานซึ่งอยู่ตรงกลางเวทีประลอง เขาคือตัวละครหลักของเวทีประลองนี้ เป็นราชาแห่งการต่อสู้ที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่ของโรงเรียนทหาร!
ฮั่วเจิ้นอวี่ย่อมเห็นพวกคนของเหลยถิงจากไปด้วยความหดหู่ใจ และก็ได้ยินเสียงโห่ในสนามประลองอย่างมืดฟ้ามัวดิน ในใจเขารู้สึกเศร้าสร้อย อย่างไรเสียก็เป็นเพราะความสามารถของเขาไม่ดีถึงทำให้เกิดผลลัพธ์นี้ขึ้นมา
ในตอนนี้เอง ลูกทีมของเขาเห็นแบบนี้ก็รีบเอ่ยว่า “ลูกพี่ฮั่ว พวกเราไปศูนย์รักษากันเถอะ นายได้รับบาดเจ็บหนักมากเลยนะ…”
ฮั่วเจิ้นอวี่ได้ยินคำพูดนี้ก็ใช้มือซ้ายตบแขนขวาที่สูญเสียความรู้สึกไปแล้วของตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างนิ่งเรียบว่า “แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ไม่สำคัญอะไร น่าเสียดายที่ฉันแพ้แล้ว ทำให้เหลยถิงแพ้การเดิมพันไปด้วย…”
“บาดเจ็บเล็กน้อยได้ยังไง? อีกหนึ่งเดือนลูกพี่ฮั่วยังต้องเข้าร่วมการประเมินของกองทัพนะ” ลูกทีมคนนั้นกล่าวด้วยความร้อนใจ นี่เกี่ยวข้องกับการเติบโตในอนาคตของลูกพี่ฮั่วเชียวนะ
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว ลูกพี่ฮั่วรีบไปรักษาตัวที่ศูนย์รักษาเถอะ!” ลูกทีมคนอื่นทยอยกันเอ่ยโน้มน้าว
ฮั่วเจิ้นอวี่ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป จากนั้นก็ไปที่ศูนย์รักษากับลูกทีมหลายคน
ระหว่างทางมีลูกทีมคนหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำ
