านยังคุ้มครองกลุ่มนักเรียนใหม่ได้หมดหรือเปล่า? คิดๆ ดูแล้วเหลยถิงไม่มีทางให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเช่นกัน มีความเป็นไปได้สูงว่าคนแรกที่จะถูกปราบปรามก็คือลูกพี่หลาน
“พวกนายคิดว่าคนอย่างลูกพี่หลานจะมีคนสยบเขาได้เหรอ?” คำถามประโยคนี้ของเกาจิ้นอวิ๋นทำให้คนอื่นๆ อดตัวสั่นเทิ้มไม่ได้ ลูกพี่หลานที่เคร่งขรึมเย็นชามีกลิ่นอายทรงอำนาจคนนั้นจะยอมอยู่ใต้อำนาจอีกคนเหรอ? โอ้มายก็อด ได้โปรดให้อภัยที่พวกเขาไร้ความสามารถในการจินตนาการด้วย
เกาจิ้นอวิ๋นยิ้มเยาะกล่าวว่า “เหลยถิงอยากกลืนกินกลุ่มนักเรียนใหม่ของพวกเราก็ต้องดูว่าพวกเขามีความอยากอาหารนี้ไหม”
เกาจิ้นอวิ้นมีความเชื่อมั่นต่อหลิงหลานอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้นับตั้งแต่เหตุการณ์ยานบิน ตอนที่คนจำนวนไม่น้อยกำลังหวั่นไหว เกาจิ้นอวิ๋นก็คิดอย่างแน่วแน่ว่าหลิงหลานไม่มีทางอยู่ในสังกัดของกลุ่มอำนาจสักแห่งแน่นอน ในใจเขาไม่มีใครสามารถเป็นลูกพี่ของลูกพี่หลานได้
‘ยิ่งไปกว่านั้น ลูกพี่หลานจะแพ้จริงๆ เหรอ?’ คำกล่าวประโยคนี้ของเกาจิ้นอวิ๋นเก็บงำอยู่ในใจลึกๆ มาตลอด ไม่ได้เอ่ยออกมา
เขาไม่เชื่อว่าลูกพี่หลานที่ประจันหน้าอย่างเยือกเย็นกับกัปตันบนยานบินที่น่ากลัวคนนั้นโดยไม่เสียเปรียบจะพ่ายแพ้ให้กับนักเรียนทหารคนหนึ่งได้ ต่อให้นักเรียนคนนั้นเป็นยอดฝีมือด้านการต่อสู้ที่อยู่ปีห้าแล้วและกำลังจะเข้าสู่กองทัพ แต่เมื่อเทียบกับกัปตันที่คลานออกมาจากทะเลเลือดคนนั้น ไอพลังที่ติดตั
