อง ลูกพี่ฮั่วเคยเตือนเขาว่าต้องรับมืออย่างระมัดระวัง ทำความเข้าใจความสามารถของอีกฝ่ายอย่างถ่องแท้แล้วค่อยตัดสินใจอีกที ฉางเล่อที่สมองเต็มไปด้วยความคิดอยากบรรลุเป้าหมายในเวลานี้ได้โยนคำเตือนของลูกพี่ฮั่วออกไปให้พ้นจากสมองแล้ว เขาหัวร้อนลืมเลือนไปนานแล้วว่าต้องคงการป้องกันด้วยพลังสามส่วนเอาไว้ เขาปลดปล่อยพลังออกมาทั้งหมด เข้าไปโจมตีคู่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่า ถึงแม้อู่จย่งจะเอาแต่หลบตลอด ดูเหมือนเรือลำน้อยที่กำลังดิ้นรนอยู่ท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ แต่ใบหน้าของเขากลับเยือกเย็นผิดปกติ การหลบทุกครั้งต่างประณีตหมดจดสุดขีด ไม่ได้อืดอาดยืดยาดเลย คนที่มีสายตาแหลมคมมองออกว่า การหลบแต่ละครั้งของอู่จย่งต่างใคร่ครวญถี่ถ้วนแล้ว รู้เส้นทางการโจมตีของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
“แย่แล้ว ฉางเล่อบุ่มบ่ามเกินไป น่าจะติดกับฝ่ายตรงข้ามแล้ว” ลูกพี่ฮั่วที่นั่งชมการประลองอยู่ด้านล่างนิ่วหน้า เขาอดมองไปยังหลิงหลานที่นั่งอยู่ในเขตนักเรียนใหม่ไม่ได้ แล้วก็เห็นอีกฝ่ายเอามือสองข้างกอดอด ทำหน้าสงบนิ่งราวกับมั่นใจเต็มเปี่ยม
สายตาเย็นเยียบของหลิงหลานสบเข้ามาราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของลูกพี่ฮั่ว มุมปากยกขึ้นน้อยๆ ทันทีเหมือนกับกำลังพูดว่า ชัยชนะเป็นของพวกเขาแล้ว
ลูกพี่ฮั่วอึดอัดใจ ถึงแม้เขามีความรู้สึกว่าฉางเล่อต่อสู้ลำบากในการประลองรอบนี้ แต่เขาไม่อยากพ่ายแพ้ให้อีกฝ่ายจริงๆ…
“นายแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่าย ขอเพียงจ
