ลูกพี่ฮั่วถูกหลิงหลานถามกลับจนสะอึกไป ก่อนจะถูกคำพูดกำเริบเสิบสานของหลิงหลานยั่วโมโหติดๆ เขาหัวเราะใส่กลับเอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่งยวดว่า “คุยโวเชียวนะ เด็กปีหนึ่งตัวเล็กๆ กล้าข่มขู่พวกเราเหรอ?” นักเรียนปีหนึ่งพวกนี้เอาความมั่นใจกับความกล้ามาจากไหนกันแน่?
“ไม่กล้าหรอก ฉันก็แค่อธิบายจุดมุ่งหมายของกลุ่มนักเรียนใหม่เราให้คนภายนอกฟังอย่างชัดเจนเท่านั้น” หลิงหลานตอบกลับอย่างเฉยชา “ฉันเชื่อว่า กลุ่มอื่นๆ รวมถึงกลุ่มหุ่นรบเหลยถิงของรุ่นพี่ก็มีการประกาศคล้ายๆ แบบนี้เหมือนกัน พวกเราแค่ทำเรื่องที่เราควรทำเท่านั้น”
คำพูดของหลิงหลานไม่ผิดเลย ในฐานะที่กลุ่มองค์กร พวกเขาจำต้องเคลื่อนไหวบ้างเพื่อคุ้มครองสมาชิกกลุ่มและผลประโยชน์ของสมาชิก ยกตัวอย่างเช่น วิธีการวางอำนาจต่อคนภายนอกของกลุ่มหุ่นรบเหลยถิงยังอวดเบ่งกว่าที่หลิงหลานพูดไว้ ถึงขนาดที่ขอเพียงไม่ยอมก้มหัวให้ก็จะถูกแบนทุกด้าน
อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างนี้คือการสร้างความแข็งแกร่งของตัวเอง…ลูกพี่ฮั่วผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา ทั่วทั้งร่างปลดปล่อยพลังออกมาทั้งหมดกดดันเด็กหนุ่มตรงหน้า ปากก็เอ่ยช้าๆ ว่า “ทะเยอทะยาน คำพูดคำจาก็อวดดีมาก แต่นี่ต้องดูด้วยว่านายมีความสามารถที่เหมาะสมหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นก็เป็นแค่คำพูดไร้สาระ ทำให้คนขบขันที่ไม่รู้จักประมาณตนเท่านั้น”
พันเอกถังอวี้ที่อยู่ด้านข้างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลไร้รูปร่างบนตัวลูกพี่ฮั่ว สีหน้าของเข
