กมาไม่ได้ในที่สุด
เนี่ยเฟิงหมิงไม่ใช่คนธรรมดา ต่อให้ถูกฉีหลงหักขาโดยไม่คาดคิด เขาก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา ขาซ้ายของเขาแตะพื้นฉับพลัน จากนั้นร่างของเขาก็ทะยานกลับไปยืนตรงตำแหน่งเดิมอีกครั้ง ทว่าตอนนี้เขาใช้ขาซ้ายพยุงตัวไว้ ส่วนขาขวาก็ลากอยู่บนพื้น ไม่อาจออกแรงได้แล้ว
ความจริงแล้วฉีหลงไม่ได้หันตัวไปทั้งหมด เขาเพียงขยับเท้าออกไปเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น ทว่าครึ่งก้าวนี้ทำให้ฉีหลงได้มุมองศาเหวี่ยงหมัดออกไปขวางกั้นการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามได้ทันเวลา ในขณะเดียวกันก็ได้กำไรทำร้ายฝ่ายตรงข้ามอย่างเหนือความคาดหมายด้วย
นี่ทำให้สถานการณ์ตกสู่ความคลุมเครืออีกครั้ง ทั้งคู่ต่างมีความเป็นไปได้ที่จะคว้าชัยชนะ และก็มีความเป็นไปได้ที่จะพ่ายแพ้ ถึงยังไงร่างกายของคนหนึ่งก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนอีกคนก็ขาขวาหัก ตาชั่งของการประลองเท่ากันขึ้นมาอีกครั้ง กระทั่งลูกพี่ฮั่วของเหลยถิงในตอนนี้ก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ เพราะว่ากระทั่งเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่จะทำให้สถานการณ์ต่อสู้เป็นแบบไหน
เขามองไปยังฉีหลงที่ยังแสยะยิ้มโดยที่มีเลือดติดอยู่ตรงมุมปากคนนั้นแวบหนึ่ง เขารู้สึกมาตลอดว่ารอยยิ้มนั้นดูแปลกประหลาดไม่เป็นธรรมชาติจริงๆ ในความทรงจำของเขา ดูเหมือนอีกฝ่ายเป็นแบบนี้ตั้งแต่ที่เริ่มใช้หมัดประหลาดนั่นสกัดกั้นการโจมตีของเนี่ยเฟิงหมิง….
หรือว่า…ดวงตาของลูกพี่ฮั่วสว่างไสวขึ้น สองตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ฉีหลง การต่อสู้ยังคงดำ
