อู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยหน้าเปลี่ยนสี ถุยน้ำลายใส่พื้นอย่างดุดันทันที ถลึงตาใส่เขตที่ตัวแทนเหลยถิงอยู่อย่างเดือดดาล คำกล่าวของฉีย่าไม่เพียงดูถูกลั่วล่างกับหลิงหลาน ในขณะเดียวกันก็ดูถูกทุกคนในกลุ่มนักเรียนใหม่ด้วยเหมือนกัน นี่ทำให้พวกเขาโมโหอย่างยิ่ง
ในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เติบโตมาด้วยกันกับพวกหลิงหลานและลั่วล่าง อู่จย่งกับหลี่อิงเจี๋ยย่อมรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคนในทีมหลิงหลานดี นี่ย่อมเป็นมิตรภาพของพี่น้องที่บริสุทธิ์ที่สุด นับตั้งแต่ปีหนึ่งเป็นต้นมา หลิงหลานที่เดิมทีโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่าพวกเขาก็ปกป้องทะนุถนอมให้อภัยสมาชิกทีมเหมือนกับเป็นพี่ใหญ่ก็ไม่ปาน ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนน้องชายแท้ๆ ของตัวเอง การปฏิสัมพันธ์ในทีมหลิงหลาน บางครั้งแค่สายตาก็สามารถเข้าใจกันเองได้ทำให้พวกเขาเห็นแล้วอิจฉาไม่หยุด พวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่า มีคนสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนได้สกปรกโสมมขนาดนี้
เดิมทีหลี่อิงเจี๋ยก็เป็นคนที่พูดจาโผงผาง เขาเอ่ยด้วยความไม่พอใจว่า “แทนที่จะบอกว่าลูกพี่หลานกับลั่วล่างมีความสัมพันธ์แบบนี้ ไม่สู้บอกว่าเป็นฉีหลงกับลั่วล่างมากกว่า สองคนนั่นต่อสู้ไปไหนมาไหนด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันมากกว่าอีกไม่ใช่เหรอ?”
คำพูดนี้ทำให้ฉีหลงล็อกคอหลี่อิงเจี๋ยด้วยความฉุนเฉียว ใช้กำปั้นกดลงบนยอดศีรษะของเขาและขยี้เต็มแรงอย่างโหดเหี้ยม ทำให้หลี่อิงเจี๋ยร้องด้วยความเจ็บ
