เดิมทีฉีย่าไม่อยากรอต่อไป เขาคิดแค่ว่าต้องเอาชนะคู่ต่อสู้ให้เร็วที่สุดเพื่อป้องกันเกียรติยศของเขา เช่นนั้นเขาก็ได้แต่ทำให้อีกฝ่ายสูญเสียความเยือกเย็นแล้ว…
มุมปากของฉีย่าเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา ตอนที่เขาพุ่งเฉียดกายลั่วล่างก็เอ่ยเยาะหยันว่า “ไอ้ขยะที่ทำได้แค่หลบอย่างนายกลายเป็นคนที่ถูกคัดเลือกให้เข้าประลองครั้งนี้ได้ เพราะว่านายใช้ร่างกายของนายแลกมาใช่ไหม?”
ดวงหน้างดงามของลั่วล่างแดงก่ำขึ้นทันใด เขาหลบไปอีกครั้ง ฝืนข่มกลั้นโทสะในใจ เขารู้ว่าอีกฝ่ายพูดแบบนี้ก็เพื่อยั่วโมโหเขา ทำให้เขาสูญเสียความเยือกเย็น เขาไม่อาจตกหลุมพรางเป็นอันขาด…
ฉีย่าตามติดอีกครั้ง สองหมัดโจมตีเข้าไปอย่างต่อเนื่องไม่หยุด ลั่วล่างหลบซ้ายหลบขวา เขาเกือบจะโดนลมอัดเฉียดใส่หลายครั้ง แต่ว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ ชุดเครื่องแบบของลั่วล่างถูกตัดขาดหลายแห่ง เผยผิวหนังที่ขาวเนียนของเขาออกมา
“มีคุณสมบัติที่ดีมากจริงๆ ด้วย มิน่าล่ะหัวหน้าของนายถึงโดนนายล่อลวง เลื่อนตำแหน่งให้นายโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น” ฉีย่าใช้สายตาคลุมเครือกวาดตามองผิวหนังที่หลุดรอดออกมา
“หุบปากนะ!” ลั่วล่างตะโกนเสียงดังฉับพลัน เขาอดทนต่อการดูถูกเขาได้ แต่เขาไม่อนุญาตให้มีคนสบประมาทลูกพี่หลานของเขาเด็ดขาด!
“หุบปาก? ทำไมฉันต้องหุบปากด้วย ในเมื่อเขาทำได้ ก็อย่ากลัวโดนคนอื่นพูดถึงสิ!” ฉีย่ารู้ว่าจุดอ่อนของลั่วล่างคืออะไรจากในปฏิกิริยาตอบสนองของลั่วล่างแล้ว เขาหัวเร
