งเรียนทหารไปฝึกฝนการควบคุมหุ่นรบในช่วงเวลาสี่ปีที่อยู่ในโรงเรียนทหาร ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ หลี่ซื่ออวี๋ยังคงเลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบระดับสูงขั้นต้นได้โดยไม่ยาก เห็นได้ถึงพรสวรรค์ด้านควบคุมหุ่นรบอันสูงส่งของหลี่ซื่ออวี๋ ทุกครั้งที่อวิ๋นซิวนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็จะเสียดายแทนเพื่อนสนิทของตัวเองไม่หยุด
หลี่ซื่ออวี๋เผชิญหน้ากับคำถามของเพื่อนสนิทก็เอาแต่เม้มปากไม่ตอบออกมา อย่างไรก็ตาม เรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้นกลับผุดขึ้นมาในความคิดของเขาอีกครั้งเนื่องจากการเอ่ยถึงของเพื่อนสนิท…
นั่นเป็นตอนที่เขาเพิ่งจะเข้าปีสิบของสถาบันลูกเสือ เขากับพ่อแม่ต่างเตรียมตัวครั้งสุดท้ายเรื่องการสมัครสอบเข้าภาควิชาควบคุมหุ่นรบของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งเอาไว้ แต่ว่าตอนนั้นเอง คุณปู่ที่เป็นผู้นำตระกูลหลี่กลับเสนอให้เขาไปพบหลี่มู่หลานญาติผู้พี่ของเขา
นับตั้งแต่ที่ญาติผู้พี่ไปดาวเว่ยหลาน เขาก็ไม่ได้กลับมาที่โดฮาอีกเลย ทว่าช่วงเวลาสิบปีไม่ได้ทำให้หลี่ซื่ออวี๋ลืมญาติผู้พี่ ตรงกันข้าม หลังจากที่เขาเห็นความเย็นชาอำมหิตจากการแย่งชิงอำนาจของตระกูลหลี่ตามวันเวลาที่ผ่านไป กลิ่นอายอบอุ่นเป็นเอกลักษณ์นั้นเหมือนกับสลักอยู่ในหัวใจก็ไม่ปาน ความทรงจำยังคงเด่นชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเร็วๆ นี้
ดังนั้นเมื่อคุณปู่เสนอให้เขาลาหยุดไปดาวเว่ยหลานเพื่อเยี่ยมเยียนญาติผู้พี่ เขาก็ตกลงด้วยความยินดี แต่เขาไม่รู้เลยว่าการไปครั้งนี้จะเปลี่ยนแ
