บทที่ 208 นี่ไม่ใช่ผู้ฝึกตนอิสระทั่วไปแล้ว
“ข้าเปล่า! ข้ามิได้กระทำ!”
ยามนั้นเอง สีหน้าของต้วนเต๋อถงจื่อเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ รีบหันไปทางเฒ่าตกมังกรแล้วว่า “สหายเฒ่า เจ้าย่อมรู้จักข้า เจ้าต้องยืนยันให้ข้าด้วย!”
“เรื่องนี้…”
เฒ่าตกมังกรอ้าปากหมายจะกล่าว ทว่าก็ลดเสียงต่ำลงว่า “สหายห้าธาตุ ข้าคิดว่าไม่ว่าประการใด ต้วนเต๋อถงจื่อก็ย่อมไม่มีทางทรยศท่านในยามนี้เป็นแน่”
คำนี้เอ่ยออกมา เจินเหรินแห่งห้าธาตุที่เดิมทีจวนจะกระอักเลือดด้วยโทสะก็พลันได้สติกลับคืนมา ยังไม่กล่าวถึงความแค้นล้ำลึกระหว่างต้วนเต๋อถงจื่อกับเจินเหรินนิกายศักดิ์สิทธิ์ในอดีต แม้จะเป็นเรื่องโกหก สิบส่วนก็มีถึงแปดส่วนที่เชื่อได้ว่ามิใช่การทรยศ และหากแม้นจะเป็นเช่นนั้นจริง เวลานี้ก็มิอาจป่าวประกาศให้สั่นคลอนจิตใจผู้คนได้
“…ข้าพูดเกินไป”
เจินเหรินแห่งห้าธาตุระบายลมหายใจยาว พริบตาก็คืนสู่ความสงบเยือกเย็น “เรื่องนี้เกรงว่าเป็นกลอุบายแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ วางแผนลวงหลอกให้พวกเราตกลงสู่กับดัก”
“เป็นความผิดของข้าเองที่คิดไม่รอบคอบ ทำให้ทุกท่านต้องตกอยู่ในอันตราย”
“แต่ขอให้ทุกท่านวางใจ ความผิดของข้า ข้าย่อมรับผิดเอง! ยามตีฝ่าวงล้อม ข้าจะเป็นผู้อยู่รั้งท้าย คุ้มกันทุกคนกลับไปโดยปลอดภัยให้จงได้!”
คำกล่าวนี้ของเจินเหรินแห่งห้าธาตุกระจ่างชัดเด็ดขาด รั้งจิตใจของทุกผู้คนไว้ได้ในชั่วอึดใจ
ครั้นแล้ว เขาก็เหลือบตาไปโดยรอบ เพียงไม่นานก็คว้าจ
