ย อย่างไรก็ตาม ในเมื่อลูกพี่หลานไม่อยากพูด ก็ย่อมมีเหตุผลอะไรบางอย่าง หานจี้จวินไม่อยากให้หลิงหลานลำบากใจ
ถึงแม้ว่าหานจี้จวินจะหยุดหัวข้อสนทนานี้ไว้ แต่หลิงหลานรู้จากในน้ำเสียงตอบรับของพวกเขาว่าไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอเลย แต่เวลานี้เธอก็ได้แต่กัดฟันปากแข็งต่อไปเหมือนกัน ถึงยังไงเธอไม่มีทางยอมรับอยู่แล้วว่าหุ่นรบกระต่ายคือเธอ ส่วนพวกฉีหลงจะคิดยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอกำหนดได้
พวกฉีหลงรอเจอหลิงหลานไม่ไหวแล้ว หลิงหลานนึกได้ว่าเธอเป็นหุ่นรบระดับต่ำแล้วและก็เซฟเมืองซิ่นหยางเอาไว้แล้วเหมือนกัน สามารถวาร์ปไปที่เมืองซิ่นหยางได้ ดังนั้นก็เลยเสนอให้ไปรวมกลุ่มกันที่เมืองซิ่นหยาง
ไม่นึกเลยว่าข้อเสนอของเธอกลับทำให้หลายคนร้องโอ๊ะๆ ขึ้นมา ฉีหลงก็เอ่ยพลางหัวเราะเสียงดังว่า “ฉันพูดแล้วไง…นอกจากลูกพี่แล้ว ยังเป็นใครได้อีก?” ฉีหลงเอ่ยคำพูดครึ่งแรกอย่างคลุมเครือ หลิงหลานไม่ต้องคิดก็รู้ว่าที่ฉีหลงพูดย่อมเป็นหุ่นรบกระต่ายแน่นอน
“ทำไม? เมืองซิ่นหยางมีอะไรผิดปกติหรือไง?” หลิงหลานเอ่ยถามอย่างใคร่รู้
“เรื่องมันเป็นแบบนี้ เมืองซิ่นหยางคือเมืองหลวงของยอดฝีมือ มีเพียงผู้ควบคุมหุ่นรบที่ฝ่าถนนซิ่นหยางจากหมู่บ้านมือใหม่ต่างๆ ได้ถึงจะมีคุณสมบัติเข้าไปในเมืองซิ่นหยาง…” หานจี้จวินอธิบาย “หมู่บ้านมือใหม่ทุกแห่งต่างมีเส้นทางสี่สายนำไปสู่เมืองที่แตกต่างกัน เส้นทางสามสายจากในนั้นมีระดับความยากค่อนข้างต่ำ ขอเพียงทำตามขั้
