พื้นดังตูมในที่สุด…
หลิงหลานควบคุมหุ่นรบกระต่ายให้อยู่ห่างจากศพงูเหลือมสิบกว่าเมตรแล้วจึงไม่ได้โดนเลือดพวกนี้เปรอะเปื้อน หุ่นรบกวาดมองไปยังสถานที่หนึ่งด้วยสายตาเย็นเยียบฉับพลัน นั่นเป็นพุ่มหญ้า การเคลื่อนไหวที่กะทันหันนี้ทำให้พุ่มหญ้านั้นขยับเล็กน้อย หลังจากนั้นก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนอีก
หลิงหลานเก็บสายตาพึงพอใจกลับมา ขอเพียงมันไม่ขัดขวางเธอทำภารกิจให้สำเร็จ เธอก็ไม่อยากเข่นฆ่าสัตว์อสูรพวกนี้จนหมด ถึงยังไงเธอก็ไม่อยากเก็บรวบรวมวัตถุดิบสัตว์อสูรมาสะสมคะแนนอยู่แล้ว เธอบังคับหุ่นรบกระต่ายให้กระโดด ทีหนึ่งก็มาถึงตรงหน้าจีอู๋ปู้ซิวทันที จากนั้นเธอก็ยื่นมือส่งอาวุธให้อีกฝ่าย “ขอบคุณนะ อาวุธร้ายกาจมากเลย ตอนนี้ ขอคืนให้คุณ!”
ถึงแม้ว่าอาวุธดีเยี่ยม แต่หลิงหลานไม่มีความคิดอยากยึดมัน ขอเพียงเธอเปลี่ยนเป็นหุ่นรบที่สูงขึ้นอีกหนึ่งระดับ อาวุธมาตรฐานที่จัดให้ของหุ่นรบก็เพียงพอให้หลิงหลานใช้แล้ว
จีอู๋ปู้ซิวได้ยินคำพูดก็อึ้งไป เขาไม่คาดคิดว่าเลยว่าหลิงเทียนอีเซี่ยนประจักษ์อานุภาพของปู้หุ่ยแล้วจะไม่รู้สึกหวั่นไหวเลย และยังคงเลือกคืนอาวุธให้เขา จีอู๋ปู้ซิวแน่ใจมากๆ จากในน้ำเสียงของอีกฝ่ายว่านี่ไม่ใช่เสแสร้ง หากแต่ฝ่ายตรงข้ามไม่อยากได้จริงๆ นี่ทำให้จีอู๋ปู้ซิวทอดถอนใจด้วยความหดหู่มาก ควรรู้ไว้ว่าในโลกหุ่นรบ อาวุธชั้นเลิศบางอย่างมักจะนำพาเหล่าผู้แข็งแกร่งช่วงชิงกันจนถึงขนาดไม่ลังเลที่จะใช้วิธีการบังคับเผด
