นนี้เขาดีใจนิดหน่อยที่ตัวเองอยู่ในป่า ไม่ได้อยู่ในสนามประลอง ควรรู้ไว้ว่าในสนามประลองไม่อนุญาตให้เปลี่ยนอาวุธและอุปกรณ์ชั่วคราว
เมื่อเขาเห็นอาวุธสีดำสนิทเล่มหนึ่งก็อดนิ่งอึ้งไปไม่ได้ “ต้องใช้เล่มนี้เหรอ?”
จีอู๋ปู้ซิวมองอาวุธเย็นที่เขาดัดแปลงออกมาตอนที่อยู่ในหมู่บ้านซานหยาง รูปร่างของมันเหมือนดาบสมัยราชวงศ์ถังยุคโบราณ แต่ว่าส่วนปลายดาบไม่ได้ตัดเอียงอย่างประณีตเหมือนดาบสมัยราชวงศ์ถัง หากแต่เว้าลงไปชัดเจนอย่างยิ่ง การเว้าลงไปนี้ลึกจากปลายดาบและค่อยๆ บางลง แผ่ออกไปจนทั่วทั้งผิวดาบ
ดาบเป็นสีดำขลับทั้งเล่ม ไม่ได้ดึงดูดสายตาผู้คนเหมือนอาวุธเย็นอื่นๆ ที่สว่างไสว ทว่าไอชั่วร้ายที่มันปล่อยออกมาเงียบๆ นั้นกลับทำให้คนรู้ว่าดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดา แน่นอนว่าก็หยุดอยู่แค่ตรงนี้เท่านั้น นอกจากคนที่สร้างมันแล้ว คนที่รู้ความน่ากลัวที่แท้จริงของดาบเล่มนี้ก็มีแค่คนที่ใช้มันเท่านั้นถึงจะเข้าใจได้
นี่คืออาวุธสังหารที่จีอู๋ปู้ซิวทำขึ้นมาโดยใช้วัตถุดิบที่ดีที่สุดที่เขารวบรวมได้ในหมู่บ้านซานหยาง ตอนที่เขาสร้างสำเร็จก็ทำให้เขาเลื่อนขั้นข้ามมาสองระดับจากช่างพัฒนาหุ่นรบฝึกหัดมาเป็นช่างพัฒนาหุ่นรบระดับสูง ตอนนั้นเขายังอายุน้อยประมาทเลินเล่อ ลำพองใจจนลืมไปว่าต้องซ่อนความสามารถไว้ถ้าหากยังไม่แข็งแกร่งมากพอ เขาเปิดเผยชื่อนามสกุลตัวเองด้วยความโอ้อวด ทำให้ราชันสายฟ้ารู้ข้อมูลเบื้องลึกของเขา สุดท้ายราชันสายฟ้าก็ใช
