วทรงพลังตรงหน้าก่อนจะกัดฟันหยิบดาบปู้หุ่ยที่มีความหมายต่อเขาอย่างลึกซึ้งออกมาอย่างเด็ดขาด
เมื่อร่างของปู้หุ่ยปรากฏตัวขึ้นในป่าทึบ อุณหภูมิของป่าทึบที่เดิมทีมืดครึ้มน่ากลัวมากพลันดิ่งลงมาเล็กน้อยอีกครั้ง ทำให้จีอู๋ปู้ซิวอดหนาวสั่นไม่ได้
จีอู๋ปู้ซิวลูบผิวดาบของปู้หุ่ยด้วยความอาลัยอาวรณ์ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตาก็เต็มไปด้วยความแน่วแน่ เขารู้ดีว่าถ้าหากหลิงเทียนอีเซี่ยนรักษาคำมั่นสัญญา พาเขาไปเมืองซิ่นหยางจริงๆ ละก็ เขาจะต้องล่วงเกินราชันสายฟ้าแน่นอน ถึงแม้ว่าหลิงเทียนอีเซี่ยนยังทำภารกิจไม่สำเร็จ แต่จีอู๋ปู้ซิวกลับมีความเชื่อมั่นอย่างที่หาอธิบายไม่ได้ การคบหาสมาคมกันในช่วงเวลาสั้นๆ ทำให้เขารู้ดีว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะเย็นชาเผด็จการ แต่เขาเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบคนหนึ่งแน่นอน
ดังนั้น เขาเชื่อว่านับจากนี้ไปปู้หุ่ยของเขาไม่มีทางจับฝุ่นเด็ดขาด ปู้หุ่ยจะต้องแสดงรัศมีแสงพราวพร่างของมันออกมาภายใต้การควบคุมอันสูงส่งของหลิงเทียนอีเซี่ยนแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเขาหวังว่า ถ้าวันหนึ่งหลิงเทียนอีเซี่ยนได้ต่อสู้กับราชันสายฟ้าขึ้นมา แล้วอาวุธที่เขาถือก็คือปู้หุ่ยเล่มนี้…
ดวงตาทั้งสองข้างของจีอู๋ปู้ซิวส่องประกายวาววับขึ้นมา เขาพลันตะโกนเสียงดังลั่นว่า “หลิงเทียนอีเซี่ยน รับดาบ!”
จีอู๋ปู้ซิวบังคับหุ่นรบให้ทุ่มแรงโยนปู้หุ่ยที่อยู่ในมือออกไป หลิงหลานเห็นแสงสีดำสายหนึ่งบินมา เธอบังคับมือขวาของหุ่นร
