่าจะโผล่ขึ้นที่นี่อย่างกะทันหันแบบนี้
เสี่ยวซื่อตัวแข็งทื่อ หลังจากนั้นเขาก็รีบทำหน้ายิ้มประจบ “ฆ่าเสร็จแล้ว ฆ่าเสร็จแล้ว ลูกพี่เอาใจใส่ฉันจริงๆ เลย เสี่ยวซื่อตื้นตันมาก…”เขากล่าวจบก็ไม่ลืมกอดต้นขาหลิงหลานออดอ้อนแอ๊บแบ๊ว พยายามทำให้ลูกพี่ลืมความกระด้างกระเดื่องของเขาก่อนหน้านี้อย่างสุดชีวิต
หลิงหลานดีดหัวเสี่ยวซื่อเบาๆ หนึ่งที “เลิกพยายามแอ๊บแบ๊วเอาตัวรอดได้แล้ว อีกเดี๋ยวก็ทำดีไถ่โทษซะ!” เสี่ยวซื่อรีบตอบรับ เห็นได้ชัดว่าลูกพี่เตรียมตัวปล่อยเขาไปแล้ว เขาย่อมไม่โง่พลาดโอกาสนี้ไปแน่นอน
ดังนั้นหลิงหลานจึงเปลี่ยนทิศทางไปตามเส้นทางภูเขาสายหนึ่งที่แทบจะสังเกตไม่เห็น มุ่งหน้าเข้าไปในป่าทึบ
จีอู๋ปู้ซิวเห็นดังนั้นก็ตกตะลึง รีบร้อนตะโกนเสียงดังว่า “คุณชายหลิงเทียนอีเซี่ยน คุณจะไปไหน?” หรือว่าอีกฝ่ายไม่อยากพาเขาไปเมืองซิ่นหยางแล้ว?
หลิงหลานตอบว่า “ฉันอยากกวาดล้างรังเก่าของสัตว์ป่ากลายพันธุ์สักหน่อย”
“ฮะ ข้างในรังเก่ามีแต่สัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่เก่งกาจทั้งนั้นเลยนะครับ ไปไม่ได้เด็ดขาด อันตรายมากเกินไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่พวกเราเดินไปตามถนนซิ่นหยางก็ไปถึงเมืองซิ่นหยางได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายนี้เลย”
หลิงหลานหันหน้ากลับมาฉับพลัน มองดูจีอู๋ปู้ซิวและเอ่ยเรียบๆ ว่า “นี่เป็นภารกิจของฉัน ถ้าคุณไม่อยากไปก็รอฉันอยู่ที่นี่ละกัน”
จีอู๋ปู้ซิวถูกดวงตาว่างเปล่าของหุ่นรบกระต่ายจ้องมองก็ไม่กล้าเอ่ยค
