ก็ถูกอะไรบางอย่างกระแทกลงกับพื้นแรงๆ ฝุ่นและใบไม้ปลิวว่อนขึ้นมานับไม่ถ้วน
เวลานี้เองหุ่นรบกระต่ายของหลิงหลานเปิดใช้งานเครื่องยนต์ฉับพลัน หุ่นรบทะยานขึ้นไปแล้วตีลังกาอยู่ในสภาพกลับหัวที่กลางอากาศ แครอทในมือจ่อไปยังพื้น จากนั้นมันก็กระแทกลงกับพื้นอย่างหนักหน่วงราวกับเข็มก็ไม่ปาน
‘ปัง!’ เสียงนี้คือเสียงของหุ่นรบที่ร่วงลงสู่พื้น จากนั้นหุ่นรบกระต่ายก็กระโดดขึ้นมาด้วยความปราดเปรียว พุ่งหนีออกไปห้าเมตรก่อนที่สี่เท้าจะลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
หลังจากการเคลื่อนไหวชุดนี้ก็ได้ยินเสียงบิดตัวและเสียงดังปังอย่างรุนแรง สุดท้ายก็กลายเป็นความเงียบงัน ฝุ่นใบไม้ที่ปลิวว่อนในตอนแรกร่วงลงมาสู่พื้นในที่สุด ฉากตรงหน้าเปลี่ยนเป็นกระจ่างชัดขึ้นมา
จีอู๋ปู้ซิวค่อยมองเห็นว่า ตำแหน่งที่เขายืนอยู่แต่เดิมมีหลุมลึกกว้างประมาณครึ่งเมตร ลึกประมาณสามสิบเซ็นติเมตรปรากฏขึ้นในสายตา หลุมลึกที่เหมือนกับร่องรอยการโดนหวดนั้นทำให้จีอู๋ปู้ซิวรู้ว่า ถ้าหากเขาโดนซัดเข้าตรงๆ ละก็ ต่อให้หุ่นรบไม่ได้ถูกทำลาย แค่พละกำลังเพียงอย่างเดียวก็สะเทือนเขาจนตายได้แล้ว
จีอู๋ปู้ซิวอดมองหลิงหลานด้วยความซาบซึ้งใจไม่ได้อีกฝ่ายช่วยชีวิตเขาไว้อีกครั้งแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฝ่ายตรงข้ามผลักเขาออกมาอย่างเฉียบขาด เขาคงตายกลับไปที่หมู่บ้านซานหยางนานแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวคำขอบคุณก็ตกตะลึงไปกับภาพเหตุการณ์ของหลิงหลานที่อยู่ด้านข้าง
บริเวณพื้นที่ห่างจาก
