ให้พวกเขาเจ็บแค้นต่อนักเรียนที่มาจากโดฮาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด สุดท้ายก็เข้าร่วมกับเหล่าศัตรูที่ขัดแย้งกับฝ่ายโดฮา เพิ่มอุปสรรคให้พวกหลี่อิงเจี๋ยไม่น้อย แน่นอนว่านี่เป็นย่อมเป็นเรื่องราวในภายหลัง ไม่ได้ปรากฏขึ้นที่นี่ชั่วคราว
คนตรงมุมห้องที่เฝ้าสังเกตพวกหลิงหลานมาตลอดก็เห็นฉากนี้ชัดเจนเช่นกัน
“โจวย่า ดูเหมือนว่าที่นายพูดจะถูกต้องนะ นักเรียนจากโดฮารุ่นนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ฉันต้องระวังหมอนี่หน่อยแล้ว” หวังฮุยชี้ไปยังหลี่อิงเจี๋ยที่มีสีหน้าท่าทางหยิ่งทระนงในจุดเกิดเหตุและเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง
โจวย่าผงกศีรษะ แต่สายตาของเขากลับทอดมองไปที่โต๊ะของหลิงหลาน เขาเห็นหลี่อิงเจี๋ยออกมาจากโต๊ะตัวนั้น เช่นนั้นคนอื่นๆ ที่อยู่โต๊ะเดียวกับเขาจะเป็นคนแบบไหนกันล่ะ?
โจวย่าคิดว่าคนพวกนี้ไม่ธรรมดากันทั้งนั้น เขาถึงขนาดสงสัยว่าผู้แข็งแกร่งที่ปลุกระดมได้อย่างแท้จริงไม่ใช่เด็กหนุ่มที่อวดดีคนนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าจะซ่อนตัวอยู่ในโต๊ะนั้น…
โจวย่ากวาดตามองไปรอบหนึ่ง เขามองข้างลั่วล่างกับหลิงหลานที่ดูเป็นเด็กหนุ่มค่อนข้างบอบบาง ก่อนจะมองตรงไปยังใบหน้ายิ้มแย้มซื่อๆ ของฉีหลง หรือว่าจะเป็นเขา? ไม่เหมือน…หรือว่าเป็นเขา? ดวงหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของเซี่ยอี๋ปรากฏเข้ามาในสายตา…หรือว่าจะเป็นเขา? ดวงหน้าเคร่งครึมเย็นชาของหานจี้จวินทำให้แววตาของโจวย่าหดลงฉับพลัน เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างหนึ่งที่มองไม่เห็น….
“โจวย่า นายเป็นอ
