ะไร?” หวังฮุยเห็นหน้าผากโจวย่าจู่ๆ หลั่งเหงื่อออกมาก็อดเอ่ยถามด้วยความตกใจไม่ได้
โจวย่าหลับตาให้ตัวเองใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว เขาเหมือนกับตอบและก็เหมือนพึมพำกับตัวเองว่า “ฉันอาจจะเจอคู่ต่อสู้ของฉันแล้ว”
“ว่าไงนะ?” เสียงของโจวย่าเบามากเกินไป หวังฮุยได้ยินไม่ชัด
โจวย่ายิ้มให้หวังฮุยแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร ฉันอาจจะเหนื่อยเกินไป”
คำพูดของโจวย่าทำให้หวังฮุยวางใจ โจวย่าสิ้นเปลืองความคิดมากมายเพื่อรับมือพวกลูกเรือในยานบินจริงๆ นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เหมือนกัน ในเมื่อความสามารถอ่อนแอกว่าอีกฝ่าย ก็ได้แต่อาศัยสติปัญญาเข้ามาชดเชย
โจวย่าปรายตามองหานจี้จวินอีกครั้งและลอบคิดกับตัวว่า ‘หมอนั่นเป็นเสนาธิการของพวกเขาเหรอ? ดูท่าจะเป็นคนที่ร้ายกาจ’ โจวย่ารู้ดีว่าในเมื่อพวกเขาอยู่คนละฝ่าย ต้องมีสักวันที่พวกเขาต่อสู้กับฝ่ายตรงข้าม…จิตใจของเขาฮึกเหิมขึ้นมา แววตาส่องประกายแวบหนึ่ง โจวย่าไม่ใช่คนที่กลัวการท้าทาย!
หานจี้จวินกวาดตามองห้องอาหารรอบหนึ่งราวกับรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง แต่เขาสัมผัสถึงสายตาที่ทำให้เขารู้สึกถึงไม่ได้ เขาลอบส่ายศีรษะ หรือว่าตัวเองจะคิดมากไป?
………….
ห้องอาหารกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ฝ่ายโดฮาแทบจะยึดครองครึ่งหนึ่งของห้องอาหารเนื่องจากมีคนมาก ส่วนนักเรียนจากดาวดวงอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปนั่งตรงอีกครึ่งหนึ่งของห้อง มองดูกลุ่มนักเรียนโดฮาอย่างระมัดระวัง ในระหว่างนี้ยานบินทยอยกันมาถึงหลายลำ
