พันตรีเห็นหลิงหลานเดินทอดน่องออกมาจากห้องกัปตัน ส่วนกัปตันของตัวเองกลับยืนอึ้งอยู่ในนั้นคนเดียว เขาก็เดินเข้าไปโดยไม่พูดอะไรแล้วก็ผลักเพื่อนสนิทตัวเอง “ยื่นเซ่อทำไมเนี่ย?”
พันเอกเทียนฟางเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นว่า “เราแพ้อย่างยุติธรรมแล้ว”
“ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?” พันตรีถามด้วยความสงสัย
“หลิงหลานเป็นลูกชายของนายพลหลิงเซียว…” พันเอกเทียนฟางพึมพำ เมื่อสักครู่นี้เขาพูดว่าจะไปสั่งสอนนายพลหลิงเซียว นี่ต้องเป็นจังหวะรนหาที่ตายแน่นอน…
พันตรีได้ยินคำพูดก็ตกใจมาก “ว่าไงนะ?” แต่เขาใจเย็นลงอย่างรวดเร็ว เมื่อใคร่ครวญการกระทำของหลิงหลานในช่วงเวลานี้ให้ละเอียด รวมไปถึงความโหดร้ายและความเด็ดขาดที่คุกคามเทียนฟางนั้นไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนธรรมดาสามารถทำได้เลย…
เขาถอนหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “มีแค่นายพลหลิงเซียวเท่านั้นถึงจะเลี้ยงดูลูกที่เป็นอัจฉริยะระดับปีศาจแบบนี้ออกมาได้…พ่อเป็นพยัคฆ์ลูกย่อมไม่ใช่สุนัขอย่างที่คาดไว้จริงๆ” เขากล่าวจบก็สบตากับพันเอกเทียนฟางแวบหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความตื่นเต้นและความยินดีในแววตาของฝ่ายตรงข้าม พอรู้ว่าผู้แข็งแกร่งที่พวกเขาเคารพเลื่อมใสมีผู้สืบทอดแล้วทำให้พวกเขาตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่งยวด ความรู้สึกคับข้องใจแต่เดิมลดลงไปมากแล้วเช่นกัน
…………
ในตอนนี้เอง หลิงหลานมาถึงห้องควบคุมหลักแล้ว เวลานี้หานจี้จวินรับผิดชอบห้องควบคุมหลักชั่วคราว เมื่อเขาเห็นหลิงหลานมาถึงก็รีบเข้ามาต้อนรับและเอ่ยถา
